ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ١١٩ - نظم آيه

سپس همه افراد مكلف را مخاطب ساخته، فرمود:

(إِنْ تُبْدُوا خَيْراً): اگر خير را آشكار سازيد و در باره كسى كه به شما نيكى كند، آشكارا سخن پسنديده بگوئيد و بدينوسيله از او سپاسگزارى كنيد ...

(أَوْ تُخْفُوهُ‌): يا اينكه از آشكار كردن آن خوددارى كنيد. برخى گفته‌اند: يعنى اگر كار نيكو را انجام دهيد يا قصد انجام دادن آن داشته باشيد ... و برخى گفته‌اند.

منظور از خير، مال است: يعنى اگر آشكارا يا در نهان صدقه بدهيد ...

(أَوْ تَعْفُوا عَنْ سُوءٍ): يا اينكه از كسانى كه به شما بدى كنند، با داشتن قدرت انتقام در گذريد و آشكارا در باره او سخن بدى را كه خداوند شما را در گفتن آن مجاز دانسته است، نگوييد ...

(فَإِنَّ اللَّهَ كانَ عَفُوًّا قَدِيراً). خداوند نسبت به خلق خود و معاصى ايشان، عفو كننده و نسبت به انتقام ايشان قادر است.

در اين آيه، خداوند مردم را ترغيب مى‌كند كه با داشتن قدرت انتقام و كيفر از بد كار در گذرند، زيرا خداوند با كمال قدرت خود، از گناهان بيشترى از ايشان، عفو مى‌كند كه قابل مقايسه با گناه و بدى شخص بد كار نيستند.

در آيه پيش نيز داد خواهى مردم را در برابر ستمكاران، در صورتى كه از حد ظلم ظالم و موجبات شرعى تجاوز نكند، مباح شمرده شد.

نظم آيه‌

وجه اتصال اين آيه، به سابق اين است كه قبلا در باره اهل نفاق كه بر خلاف عقيده باطنى خويش، سخن مى‌گويند: مطلبى بيان شد. در اين آيه مى‌فرمايد:

چنين نيست كه انسان موظف باشد، هر چه در دل دارد، اظهار كند. زيرا ممكن است گمانى بيشتر نباشد. لكن اگر بمرحله‌اى رسيد كه قطعى و حتمى شد، اظهار آن جايز است.