ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٣٧ - مقصود

مى‌كنند، مخاطب ساخته، مى‌فرمايد: شما كسانى هستيد كه در اين جهان از دزدان مال مردمخوار، دفاع مى‌كنيد ...

(فَمَنْ يُجادِلُ اللَّهَ عَنْهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ): از اين استفهام مقصود، نفى است. يعنى كسى در روز قيامت، در برابر خداوند، از ايشان دفاع نخواهد كرد. و در حقيقت، منظور سر كوبى و سرزنش است، يعنى اگر شما در اين جهان به نفع آنان بدروغ شهادت بدهيد، در آخرت، نه كسى از ايشان دفاع مى‌كند و نه به نفع آنان شهادت خواهد داد. استفاده ديگرى كه از اين آيه مى‌شود، اين است كه: نبايد از ظالم، دفاع و جانبدارى كرد.

(أَمْ مَنْ يَكُونُ عَلَيْهِمْ وَكِيلًا): چه كسى آنها را حفظ مى‌كند و به آنها كمك مى‌دهد.

يعنى در روز قيامت، وكيلى ندارند كه از آنها جانبدارى و دفاع كند. وكيل در اصل، كسى است كه قيام به امرى به او واگذار شده باشد. و خداوند را وكيل مى‌نامند، زيرا به امور بندگان رسيدگى مى‌كند. برخى هم گفته‌اند: خدا را وكيل مى‌نامند، زيرا حافظ است. در محاورات عرب: «وكيل لنا» صحيح نيست، بلكه «وكيل علينا» صحيح است.