ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ١٤٨ - لغات آيات

. و اين شعر دليل است براى كسانى كه و يعلم را بنصب خوانده‌اند.

لغات آيات:

الأعلام- بمعنى كوه‌ها و جمع علم است خنساء شاعر گفته است:

فيظللن- يعنى ادامه ميدهند و ثابت مى‌مانند، گفته ميشود: «ظل يفعل كذا» در صورتى كه آن كار را شبانه روز انجام دهد.

رواكد- «جمع راكد» بمعنى چيزهاى ثابت است.

يوبقهن- ايباق بمعنى بهلاكت رساندن و تلف كردن است، و بق الرجل يبق و وبق يوبق يعنى: هلاك شد.

محيص- بازگشت گاه و پناگاه.

[١] مقصود شاعر از اين شعر اين است كه هر كس از اهلش دور افتد مظلوم خواهد گشت، و همه جا با شكست مواجه ميشود، اگر اعمال نيك انجام دهد كارش را دفن كنند، و اگر عمل زشتى انجام دهد بديش شهره آفاق گردد آن گونه كه آتش بر روى كوه بلند، در اين شعر شاهد در« و تدفن» است كه بوسيله واو بر جزاء عطف شده و منصوب خوانده شده است.