ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ١٤ - تفسير

و بر كفر خود اصرار ورزند و مؤمنى در آنها بهم نرسد بتأخير اندازيم ... چنانچه همين كار را نسبت بقوم نوح كرديم. و جبائى گفته: معناى آيه اين است كه اگر عذاب اينان را تا مردمى ديگر كه پس از ايشان بيايند و آنها را تكليف كنيم و نافرمانى كنند كه در آن وقت حكمت اقتضاى نابودى آنها را بنمايد، بتأخير اندازيم ...

و در حديثى كه از امام باقر و امام صادق ٨ روايت شده فرموده‌اند:

منظور از(أُمَّةٍ مَعْدُودَةٍ) در اين آيه ياران حضرت مهدى ٧ هستند كه بشماره اصحاب بدر بيش از سيصد و ده نفر هستند و مانند ابرهاى پائيزى گرد هم جمع شوند.

(لَيَقُولُنَّ ما يَحْبِسُهُ) از روى مسخره گويند: اگر اين عذاب راست بود چه چيز آن را بتأخير انداخت؟

(أَلا يَوْمَ يَأْتِيهِمْ لَيْسَ مَصْرُوفاً عَنْهُمْ) آگاه باشيد كه اين عذابى كه دير آمدنش را مسخره ميكنند هر گاه در وقت معينى خدا اراده كند و بر آنها فرود آيد هيچكس نيروى بازگرداندنش را از آنها ندارد، و در آن موقعى كه خدا بخواهد آن را بياورد احدى قدرت بردنش را ندارد.

(وَ حاقَ بِهِمْ ما كانُوا بِهِ يَسْتَهْزِؤُنَ) و بهمان عذابى كه مورد استهزاء و تمسخرشان بود دچار گردند.