استادان خجالت مي‌کشيد؛ بايد مي‌رفت در گوشه‌اي دور از چشم ديگران، مکاني بيابد و در خلوت و پنهاني فريضه‌اش را انجام دهد. اگر کسي از ديانت و عقايد اسلامي سخن مي‌گفت او را متهم مي‌کردند به اينکه متحجر و عقب‌افتاده است! و مدافعان دين در نظر آنان کساني بودند که از ترقي و تمدن و توسعه علمي بهره‌اي نداشتند؛ مرتجع و واپس‌گرا بودند. البته در آن موقع متأسفانه افرادي بين دانشگاهيان نفوذ کرده بودند که به منزله عمله دستگاه ستم و مزدور بيگانگان، بي‌ديني را در محافل علمي ترويج مي‌کردند. اساتيد متدين و اهل بصيرت از اين‌ گونه وابستگان به طاغوت و اجانب نفرت داشتند.

اين اوضاع آشفته چنان فضاي مراکز علمي و آموزشي را تيره ساخته بود که آشکارا با حقايق و باورهاي اصيل اسلامي و مردمان مؤمن و مسلمان مبارزه مي‌کردند؛ دين و ارزش‌هاي قرآني را به باد تمسخر مي‌گرفتند و رسماً سر کلاس‌ها با افکار مذهبي و عقايد ديني مخالفت مي‌نمودند. در چنين موقعيت ناگوار و نگران‌ ‌کننده‌اي،‌ استاد شهيد مرتضي مطهري پاي خويش را از حوزه علميه بيرون نهاد؛ وارد دانشگاه شد و دشواري‌هاي زيادي را در اين مسير متحمل گرديد، تا توانست کرسي استادي را احراز کند و در اين مقام بود که بهترين خدمات را در آن دوران به اين کشور و جامعه مسلمان ارائه داد.

اگر امروزه مشاهده مي‌کنيم در نهادهاي حقوقي، قانوني، اجرايي و ساير پست‌هاي مهم کشور افراد متديني ديده مي‌شوند که صادقانه و خالصانه براي احياي فرهنگ اسلامي و حفظ هويت مذهبي و ترويج فضيلت‌ها مي‌کوشند، اگر نگوييم تمامي آنها، بيشترشان دست‌پرورده شهيد مطهري بوده‌اند، يا از سفره علمي و معرفتي او بهره گرفته‌اند. البته همين جا بايد قدردان ديگران هم باشيم؛ شهيدانِ بزرگوار دکتر بهشتي، مفتح و باهنر هم در اين زمينه سهمي مهم داشتند، ولي پيشگام همه استاد مطهري بود. شهيد مطهري با رفتار و درس‌هاي خود و بياني متقن و برهاني نسل جواني را پرورش داد که امروز کارهاي مهم کشور را در کف باکفايت خود دارند؛ کساني را تربيت کرد

‌