آفتاب مطهر - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٨٧ - آسيب شناسي آگاهانه

پيدا شده و مردم را مبتلا کرده است؛ مثلاً مردم دچار بيماري وبا شده‌اند، اما در حالي که بيماران دارند از تأثير اين بيماري هلاک مي‌شوند، يک متخصص بيماري‌هاي عفوني در چنين زمان حساسي، درباره يک بيماري کمياب که در جزاير ميکرونزي[١] پيدا شده تحقيق کند. اين نيز تحقيق و تلاش علمي و داراي ارزش است، اما اين جامعه را وبا تهديد کرده است و بيماران بايد دارويي را مصرف کنند تا از اين ويروس خطرناک رهايي يابند. پزشکاني داريم که تحقيقات خوبي در ريشه‌يابي بيماري‌ها کرده‌اند؛

اين مثال براي آشنايي با ويژگي‌ بارز شهيد مطهري بسيار سودمند است. او کسي بود که آسيب‌هاي اجتماعي و آفت‌هاي فرهنگي را نسبت به ديگر علما و روحانيان بسيار زودتر درک کرد. وي افسوس مي‌خورد که چرا اين گرفتاري‌ها وجود دارد و چرا ديگران از او نمي‌پذيرند که اين بيماري‌‌ها وجود دارد؛ آري او دل مي‌سوزانيد که اين مردم چنين ناگواري‌هايي دارند.

قلم در اختيار مردم مي‌نهاد. آن شهيد با سخنراني‌هاي متعدد، به هر جا که ميسر بود مي‌رفت؛ حقايق را روشن، و چاره را مطرح مي‌ساخت. يادم هست در ايام محرم، شهيد مطهري در نقاط مرکزي تهران به منبر مي‌رفت و گاهي تعداد مستمعين او به يکصد نفر هم نمي‌رسيد، در حالي که در مسجدي مجاور، يا در محله‌اي ديگر سخنراناني با