يا أَيهَا الَّذِينَ آمَنُوا هَلْ أَدُلُّکمْ عَلي‏ تِجارَه تُنْجِيکمْ مِنْ عَذابٍ أَلِيمٍ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ‌رَسُولِهِ وَ‌تُجاهِدُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ بِأَمْوالِکمْ وَ‌أَنْفُسِکمْ ذلِکمْ خَيرٌ لَکمْ إِنْ کنْتُمْ تَعْلَمُونَ يغْفِرْ لَکمْ ذُنُوبَکمْ وَ‌يدْخِلْکمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الأنْهارُ وَ‌مَساکنَ طَيبَه فِي جَنَّاتِ عَدْنٍ ذلِک الْفَوْزُ الْعَظِيمُ وَ‌أُخْري‏ تُحِبُّونَها نَصْرٌ مِنَ اللَّهِ وَ‌فَتْحٌ قَرِيبٌ وَ‌بَشِّرِ الْمُؤْمِنِين.[١] «اي کساني که ايمان آورده‌ايد، آيا شما را به تجارتي رهايي‌بخش از عذابي دردناک راهنمايي کنم؟ به خدا و فرستاده‌اش ايمان بياوريد و در راه خدا، با مال و جان خويش جهاد کنيد. اين براي شما بهتر است، اگر دانا باشيد. او گناهان شما را مي‌آمرزد و به باغ‌هايي که در آن نهرها جاري است و نيز خانه‌هايي خوش و پاکيزه در بهشتي جاويد، داخل مي‌کند، و اين پيروزي بزرگي است. نعمتي ديگر که دوستش داريد، نصرتي است از جانب خداوند و فتحي نزديک. پس مؤمنان را [به اين امور] بشارت ده».

اکنون که بايد در اين بازار دنيا، به داد و ستد بپردازيم و کالايمان را از ما خواهند گرفت، چه بهتر که در برابر آن، کالايي ابدي به دست آوريم. شرط آن اين است که عمر خويش را در راه خدا بگذرانيم و آن را در راه خشنودي خدا هزينه کنيم. جهاد با مال و جان در راه خدا، سعادت جاويدان را به ارمغان مي‌آورد. کساني که چنين عمل مي‌کنند؛ دستورات خدا را در جهان اجرا کرده، براي خدا به‌پا مي‌خيزند؛ براي او گام برمي‌دارند؛ زيستن آنان براي خشنودي حق است و براي او، از جان خويش دست مي‌شويند. البته همگان يکسان نيستند و پايه معرفت و ايمان افرادي که اين راه را برگزيده‌اند، متفاوت است. نازل‌ترين مرتبه ايمان اين است که انسان تکاليف واجب را انجام دهد و از گناهان بزرگ دوري جويد تا در روز قيامت آمرزيده شود و به بهشت رود؛ ولي اين مرتبه با درجات اولياي خدا بسيار فاصله دارد و عقل بشري نمي‌تواند اختلافش را درک کند.

[١] صف(٦١)، ١٠ـ١٣. ‌