افزون بر اين افراد، گروهي نيز هستند که براي عمر خويش، ارزش‌هايي پايدار قايل‌اند. در اين زمينه، بايد گفت: هر کسي به اندازه شناخت و بينشي که به آفريدگار هستي و وجود خويش دارد، براي عمر خودش، اعتباري در نظر مي‌گيرد و مي‌کوشد آن را در جاهايي هزينه کند که زيانکار نشود.

روي آوردن به دانش، فنون، اختراعات، ابتکارات، هنرها و اين گونه دانش‌ها و مهارت‌ها، نخستين چيزهايي است که در اين راستا، توجه بشر را به خود جلب مي‌کند و او تصميم مي‌گيرد عمر خويش را در تحصيل، کسب مهارت و فراگيري اين معارف علمي و ذوقي به کار برد. آن‌گاه، به اختراعي دست مي‌يابد؛ هنري مي‌آفريند؛ آثاري بر جاي مي‌نهد؛ نوشته‌هايي براي استفاده ديگران تدوين مي‌کند؛ در پديده‌هاي فيزيکي و زيستي جهان مي‌کاود و دستاورد پژوهش‌ها، دقت‌ها و زحمت‌هاي خود را در اختيار ديگران مي‌گذارد. در واقع، ژرف‌کاوي‌ها و کوشش‌هاي اين مشاهير است که ميراث علمي، فرهنگي و هنري انسان را پديد مي‌آورد. اين کارها سودمند و ماندني است و نشانگر اينکه آدمي براي عمر خود ارزش قايل بوده که آن را در راه اين امور هزينه کرده است. دانشمندان، حکيمان، هنرمندان و... از ديرباز، به اين واقعيت پي‌برده‌اند و جان و هستي خويش را براي رسيدن به آن فدا کرده‌اند و انرژي و توان خويش را به کار برده‌اند؛ ولي در واقع، اين تلاش‌‌ها نيز نارساست. به لحاظ منطق و برهان، درست نيست که انسان عمر خود را بدهد تا به خيال خودش، آثار علمي بر جاي گذارد و نام نيک و شهرت به دست آورد؛ زيرا ديگر خودش زنده نيست، تا محصول کوشش خويش را ببيند. انبيا و اولياي الهي به ما نويد داده‌اند که انسان مي‌تواند در دوران عمرش، آثاري ابدي و زوال‌ناپذير بر جاي گذارد و در سراي جاويد و عالم برزخ، از بهره‌ها و محصولات آنها برخوردار شود و به سعادت ابدي و حيات طيبه دست يابد. قرآن کريم از اين داد و ستد مفيد و بابرکت، چنين خبر داده است:

‌