زندگي در اين جهان، نوعي داد و ستد است. آدمي، به طور مداوم، سرمايه‌هايي را مي‌دهد و در برابر آن، چيزهايي مي‌گيرد و جز اين، زيستن در دنيا امکان‌پذير نيست. گران‌بهاترين سرمايه‌اي که در دست داريم، عمر ماست که با آن، مي‌توان مصالح دنيا و آخرت را به دست آورد. ما، دائم اين ثروت مهم را هزينه مي‌کنيم؛ ولي در مقابل، چه به‌دست مي‌آوريم؟ بسته به اينکه براي چه چيزهايي ارزش قايل هستيم، مي‌توانيم اين گوهر گران‌بها را براي اموري ارزنده‌تر و پايدارتر هزينه کنيم. برخي افراد اين هديه ارزشمند الهي را صرف لذت‌هاي زودگذر و امور فناپذير مي‌کنند که نه‌تنها نتيجه‌اي مثبت به همراه نخواهد داشت، بلکه به دليل بيهودگي و گاهي خلافکاري، دچار خسارت‌هاي معنوي و اخروي نيز مي‌شوند. اين افراد همان‌هايي هستند که به تعبير قرآن، در غفلت به سر مي‌برند. برخي نيز دل خود را به اين خوش کرده‌اند که در برابر عمري که تلف کرد‌ه‌اند، مال و منال يا جاه و مقامي به دست آورده‌اند. آنان گمان مي‌کنند موفق هستند؛ در حالي که با واقعيت فاصله دارند. چنين اشخاصي دچار توهم هستند. قرآن درباره اين‌گونه انسان‌ها مي‌فرمايد:

قُلْ هَلْ نُنَبِّئُکمْ بِالأخْسَرِينَ أَعْمالاً الَّذِينَ ضَلَّ سَعْيهُمْ فِي الْحَيه الدُّنْيا وَ هُمْ يحْسَبُونَ أَنَّهُمْ يحْسِنُونَ صُنْعاً أُولئِک الَّذِينَ کفَرُوا بِآياتِ رَبِّهِمْ وَ لِقائِهِ فَحَبِطَتْ أَعْمالُهُمْ فَلا نُقِيمُ لَهُمْ يوْمَ الْقِيامَه وَزْنا؛[١] «بگو آيا شما را آگاه کنيم که کردار چه کساني بيش از همه به زيانشان بود؟ آنان که تلاششان در زندگي دنيا، تباه گرديد و مي‌‌پنداشتند کاري نيکو مي‌کردند. آنان به آيات پروردگارشان ايمان نياوردند؛ پس اعمالشان ناچيز شد و ما در روز قيامت، براي اين افراد منزلتي قايل نيستيم».

[١] كهف(١٨)، ١٠٣ـ ١٠٥. ‌