کم‌کم علماي ديگر جذب اين جنبش شدند. بدون اينکه حزب و دسته‌اي در کار باشد، به محض آنکه امام خميني اعلاميه‌اي را حتي در خارج از کشور منتشر مي‌‌کرد، در فاصله‌اي اندک، با امکاناتي ناچيز و با وجود کنترل‌هاي شديد ساواک، در تمام شهرستان‌ها منتشر مي‌شد. اين جريان تداوم يافت تا آنکه بارها ياران امام مورد تهاجم واقع شدند؛ به زندان افتادند؛ شکنجه ديدند و برخي نيز شهيد شدند.

سرانجام انقلاب پيروز شد، در حالي که کمتر کسي اين پيروزي را پيش‌بيني مي‌کرد. خوش‌بين‌ترين افراد که دورانديش و عاقبت‌انديش بودند و از مبارزان مهم و مؤثر به شمار مي‌رفتند، مي‌گفتند اين انقلاب بيست‌ سال ديگر پيروز مي‌شود. اما به برکت فداکاري مردم، رهبري امام و زمينه‌سازي‌هاي فکري و اعتقادي علما که شهيد مطهري در رأس آنها بود، ناگهان مردم چشم گشودند؛ ديدند باطل از ميان رفته و حق آمده است؛ امام به ايران آمده و در بهشت زهرا مي‌فرمايد: «من تو دهن اين دولت مي‌زنم».

زماني که امام در پاريس بود بسياري افراد خدمت ايشان مي‌رفتند و مي‌خواستند اين فکر را منتقل کنند که دولتي سر کار بيايد و همان قانون اساسي موجود را اجرا کند و رژيم هم بدون دخالت در کارها به سلطنت خود ادامه دهد؛ يعني دولتي آزاد با انتخابات مردمي سر کار بيايد، اما خاندان پهلوي همچنان بر سر کار باشند. اين حرف ملي‌گرايان و جبهه ملي بود. نهضت آزادي[١] نيز که اندکي گرايش مذهبي داشت همين تفکر را تأييد مي‌کرد. اينان خدمت امام رفتند؛ اين ايده را توضيح دادند و به خيال خود مسئله را بسيار محکم جا انداختند و انتظار داشتند امام بگويد بله، درست است. اما آن رهبر آگاه نشست؛ گوش فراداد و چون حرف‌هايشان تمام شد، فرمود به ايران بازگرديد و از جمهوري اسلامي تبليغ کنيد. سرانجام انقلاب اسلامي در ٢٢ بهمن ١٣٥٧ پيروز شد.

[١] نهضت آزادي ايران در سال ١٣٤٠ شمسي پي افکنده شد. بازرگان و دکتر سحابي به‌همراه آيت‌الله طالقاني از مؤسسان اين حزب يا تشکل بودند. آنان در همان حالي که در جبهه ملي دوم فعال بودند، اقدام به اين حرکت نمودند. ‌