نيز در کتاب‌ها، نشريات و کلاس‌هاي دانشگاه‌ مطرح مي‌کنند. يادم هست در روزهاي نخست پيروزي انقلاب اسلامي، استادي که حتي مدعي دفاع از اسلام بود، سر کلاس دانشکده الاهيات گفته بود هيچ دليلي براي اثبات وجود خدا نداريم و همه دليل‌هايي که پيش از اين ارائه شده،‌ مخدوش است.

آيا مي‌توان در برخورد با چنين شبهه‌اي که اساس دين را مورد ترديد قرار مي‌دهد، از روايت و حديث بهره برد؟ البته شايد در برخي از فرمايش‌هاي ائمه(عليهم السلام) يک استدلال عقلي، کلامي يا برهاني باشد، که خوب است انسان آن را ياد بگيرد و براي طرف نقل کند. البته آن هم نه به منزله تعبد، بلکه در حکم درسي از مکتب امام، مي‌تواند در مناظره با مخالفان و شبهه‌ها مفيد باشد. خود ائمه(عليهم السلام) با دهريون[١] مبارزه مي‌کردند. اما آيا مي‌توانيم پاسخ هر شبهه‌اي را از ميان متون ديني، يا با ابزاري که در فقه به وسيله قواعد اصول استدلال مي‌شود بيابيم؟ خير؛ زيرا اين کار نيازمند نوعي مطالعات، و روش ويژه‌اي در بحث است، که با شيوه‌هاي ما در علوم نقلي و به‌ويژه فقه و اصول تفاوت دارد. لازم بود با نگاهي نو و نگرشي جديد، با استناد به منابع اصيل مندرج در قرآن و حديث اين کار انجام شود. شهيد مطهري پايه‌گذار چنين سبکي بود، تا بتواند در برخورد با بحث‌ها و شبهات، هم از عقايد اسلامي دفاع کند و هم با اصول محکم عقلي و برهاني، به پرسش‌هاي ترديد بر‌انگيز پاسخ دهد. او با چنين روشي، راه ارزشمندي را پيش روي ما نهاد و ما بايد آن را ادامه داده، در مسير خود پيش رويم و اين گونه آفت‌ها و علف‌هاي هرز را از ميان برداريم.[٢]

[١] دهري به کسي مي‌گويند که قائل به دهر به معناي زمان بوده و حوادث را مستند به دهر مي‌داند. به عبارت ديگر، کسي که به خداي مدبر جهان اعتقادي ندارد، دهري ناميده مي‌شود: «أمّا الدهريه فالحسّ هو الّذي اعتمدت عليه» (تهافت التهافت، ص ١٤١؛ الکشّاف، ص ٤٨٠). [٢] سخنراني در مدرسه مروي تهران، (١٢/٢/١٣٨٦). ‌