بايد از اين خطرها آگاه باشيم وخود را براي پاسخ‌گويي، به هر قيمت ممکن آماده کنيم. حد پاياني اين کار شهادت، و آن نيز افتخار ماست. اميرالمؤمنين(عليه السلام) درخطبه‌اي که نوف بکالي نقل کرده، مي‌فرمايد:

ما ضَرَّ اِخوانَنَا الّذين سُفِکَت دِماءهم ـ و هم بصفّين ـ ألاّ يکونوا اليوم احياء يسيغوُنَ الغُصص وَ يشرَبُونَ الرَّنق! قَد ـ والله ـ لَقواللهَ فَوَفّاهُم أُجورَهُم و أحَلَّهُم دارَ الأمنِ بَعدَ خَوفِهم. أَينَ اخوانِي الّذين رَکَبوا الطّريق و تضوا عَلَي الحَقَّ؟ أينَ عَمّار و أينَ ابنُ التّهيان و أينَ ذوالشهادتين؟ و اَينَ نظرائهم من اخوانهم الّذين تعاقدوا علي المنيه و اُبرد برؤوسهم الي الفجره؛[١] «آري! آن دسته از برادرني که در جنگ صفين خونشان ريخت هيچ زياني نکرده‌اند،‌ که امروز وجود ندارند تا خوراکشان غم و غصه و نوشيدني آنان خونابه دل باشد. به خدا سوگند آنها خدا را ملاقات کردند و پاداش آنها را داد و پس از دوران خوف آنان را در سراي امن خويش جايگزين فرمود. کجايند برادراني که به راه حق رفتند و با حق درگذشتند؟ کجاست عمّار؟ کجاست پسر تيهان؟[٢] و کجاست ذوالشهادتين؟[٣] و کجايند همانند آنان از برادرانشان که پيمان جانبازي بستند و سرهايشان را براي ستمگران فرستادند؟» سپس امام دست به محاسن مبارک خويش گرفته، مدتي گريست و به بيانات خود ادامه داد.

شهيد آيت الله مطهري نه‌تنها زيان نکرد، بلکه با شهادت به آرزوي ديرينه خود رسيد. زيان براي ماست که اين شخصيت ارزشمند را از دست داديم، و تا مدت‌ها جانشيني براي او نخواهيم يافت. بايد گوشه‌هايي از کارهايي که ايشان يا امثالش انجام

[١] نهج البلاغه، خطبه ۱۸۲، بند هفتم (تذکر الشهداء من الاصحاب). [٢] مالک بن تهيان انصاري از بزرگان اصحاب امام بود که در غزوه بدر حضوري فعال داشت و در جنگ صفين به شهادت رسيد. [٣] خذيمه بن ثابت انصاري که رسول اکرم(صلى الله عليه وآله) به او لقب ذوالشهادتين داد، شهادتش به جاي شهادت دو نفر به حساب ‌آمد. ‌