رسول اکرم(صلى الله عليه وآله) که عمري خون دل خورد تا تعصب‌هاي قومي عرب‌ها را براندازد، مي‌فرمايد بين عرب و عجم فرقي نيست. از همان روزهاي نخست، بلال حبشي در جايگاه وزير تبليغات و ارشاد رسول اکرم(صلى الله عليه وآله) قرار گرفت. او سيمايي سياه داشت؛ عربي را به خوبي نمي‌دانست؛ حرف شين را به‌درستي تلفظ نمي‌کرد و اشهد را اسهد مي‌خواند، اما با اين حال مؤذن پيامبر (صلى الله عليه وآله)بود. عرب‌ها مي‌گفتند: با وجود اين همه موذن فصيح و خوش‌لهجه عرب، چرا بايد چنين کسي اذان بگويد؟ پيامبر اکرم(صلى الله عليه وآله) با اين رفتار، مي‌خواست به طور عملي به آنان ثابت کند که بين سياه و سفيد و نيز عرب و عجم تفاوتي نيست.

با تأکيدهاي فراوان پيامبر(صلى الله عليه وآله) بر لزوم تحقق اين ارزش‌ها، افتخار به ايراني بودن و برتري‌هاي نژادي روا نيست. در انقلاب اسلامي، طوايف گوناگون فارس، ترک، کرد، عرب، بلوچ و ترکمن شرکت داشته‌اند و نقش خود را ايفا کرده‌اند. نژاد پرستي و هر تفکري که منجر به اختلاف و تفرقه شود، در اين نظام پذيرفته نيست.

اگر عناصر بيگانه به مجموعه مباني فکري و ارزشي اسلام راه يابند، کم‌کم به دليل ناسازگاري، عناصر اصلي بيرون خواهند رفت. زماني خواهد رسيد که از اسلام چيزي نمانده، جز همان نامي که رسول اکرم(صلى الله عليه وآله)، اميرمؤمنان(عليه السلام) و ائمه اطهار(عليهم السلام) پيش‌بيني کردند:

قال علي(عليه السلام): يأتي علي الناس زمان لا يبقي فيهم من القرآن الاّ رَسمهُ و من الاسلام الاّ اسمه؛[١] «حضرت علي(عليه السلام) فرمود: بر مردم روزگاري خواهد آمد که در بين آنان از قرآن چيزي جز خطوطش و از اسلام جز نامش باقي نماند».

[١] نهج البلاغه، کلمات قصار، شماره ٣٦٩. ‌