شرح حديث معراج - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٣٥ - مفهوم دنياخواهى و آخرت طلبى و مراتب آن دو
او مىدهيم (ليكن) به هر كه ما بخواهيم، آنچه مشيت ازلى ماست (مىدهيم). سپس در عالم آخرت دوزخ را نصيب او مىكنيم تا با نكوهش و سرزنش به جهنم درآيد.
«العاجلة»، از جمله نامهاى دنياست و به معناى زودگذر و زوالپذير است و در مقابل آن «الآجلة»، به معناى ديرپاى و باقى و مدتدار است.
قرآن مىفرمايد، دسته اى از مردم، زندگى دنيا را كه با شتاب مىآيد و به سرعت زوال مىپذيرد، دوست دارند و به وراى اين زندگى توجهى ندارند. چنان نيست كه هر چه اين گروه بخواهند خداوند در اختيارشان بگذارد، بلكه بر اساس نظم و تدبير حاكم بر جهان، برخى از خواستههاى آنان را پاسخ مىگويد و به هر كس بخشى از نعمتهاى خود را مىدهد. پس نه همه طالبان دنيا به خواستههاى خود مىرسند و نه هر كس به دنيا دست يابد به همه خواستههاى خود مىرسد، بلكه به برخى از آنها دست مىيابد؛ آنگاه بعضى از آنان كه خداوند به برخى از خواستههاى دنيوى آنان پاسخ مىدهد، به عذاب ابدى گرفتار مىآيند و سرافكنده و نكوهيده وارد جهنم مىشوند!
اين سرنوشت كسانى است كه خواستار زندگى زودگذر دنيا مىباشند، كه در برابر بهرهمند شدن از بخشى از خواستههاى خود، عذاب ابدى را به جان مىخرند.
در مقابل دنيا دوستان، طالبان آخرت قرار دارند كه خداوند در وصف آنها مىفرمايد:
«وَ مَنْ اَرادَ الاْخِرَةَ و سَعى لَها سَعْيَها وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَاُوْلئِكَ كانَ سَعْيُهُم مَّشْكُورا»[١]
و كسانى كه خواستار حيات آخرت باشند و براى آن در حد توان بكوشند، به شرط ايمان به خدا سعى آنها مقبول خواهد بود.
كسانى كه جوياى حيات اُخروى هستند و باور دارند كه پس از دنيا، زندگى و حياتى جاودانه و ارزشمند وجود دارد، بايد براى دستيابى به آن سعادت برين و جاودانه در حد توان تلاش كنند. آن هم تلاشى كه در خور چنان خواستهاى باشد و نيز راهى را طى كنند كه به آخرت منتهى مىگردد.
سخن در اين است كه طالب و جوياى سعادت ابدى و حيات جاودانه و بىنهايت، چقدر
[١] اسراء/١٩.