‌‌‌يازدهمين و دوازدهمين ويژگى: به ديگران نفع نمى‌رسانند (چون همه چيز را براى خود مى‌خواهند) و نيز بسيار سخن مى‌گويند: هنگام سخن گفتن، از هر درى سخن مى‌گويند و فراوان ادعا مى‌كنند، ولى هنگام عمل كه بناست خدمتى و نفعى به جامعه برسانند، از آن لافها و ادعاهاى پوچ و بى‌مايه خبرى نيست.

‌‌‌سيزدهمين و چهاردهمين ويژگى: ترس اندك از خدا و شادمانى هنگام آماده شدن غذاست. از خدا و آخرت و نتيجه اعمال خود ترسى ندارند و به مجرد تهيه غذا و رسيدن بوى آن به مشامشان، شاد مى‌گردند و بانشاط، خود را آماده خوردن غذا مى‌كنند.

‌‌‌پانزدهمين ويژگى: نه هنگام‌آسايش شكرمى‌كنند ونه بربلا وگرفتارى صابرند.

«كَثيرُ النّاسِ عِنْدَهُمْ قَليلٌ. يَحْمِدُونَ اَنْفُسَهُمْ بِما لايَفْعَلُونَ وَ َيدَّعُونَ بِما لَيْسَ لَهُمْ وَ يَتَكَلَّمُونَ بِما يَتَمَنُّونَ وَ يَذْكرُوُنَ مَساوِى النّاسِ وَ يُخْفُونَ حَسَناتِهِم»

كارهاى بسيار مردم نزد آنان اندك است و خود را به چيزى كه انجام نداده‌اند مى‌ستايند و چيزى را ادعا مى‌كنند كه در وجود آنان نيست و از آرزوهايشان سخن مى‌گويند و همواره بدى‌هاى مردم را بازگو مى‌كنند و خوبى‌هايشان را مخفى مى‌دارند.

‌‌‌شانزدهمين ويژگى: شمار مردم را به حساب نمى‌آورند، كارهاى خيرى كه ديگران انجام مى‌دهند، حتى اگر فراوان نيز باشد، در چشم آنان اندك است. در واقع خود را نمى‌شكنند كه به خوبى‌هاى ديگران اعتراف كنند. وقتى از او سؤال مى‌كنى: فلانى چقدر معلومات دارد؟ به زحمت مى‌گويد، بله تا حدى معلوماتى دارد! خدمات شايان، عبادتها،جان‌فشانيها و ايثارگريهاى ديگران براى اونمودى‌ندارد.در مقابل كارى‌كه خود انجام‌مى‌دهد،برايش خيلى جلوه دارد و پيوسته به خود مى‌بالدكه ما چنين و چنان كرديم!

‌‌‌هفدهمين و هجدهمين ويژگى: خود را به كارى كه انجام نداده‌اند مى‌ستايند و چيزى را ادعا مى‌كنند كه در وجود آنان نيست. نه تنها كارهاى كوچك خود را بزرگ مى‌كنند، بلكه لاف كارهايى را مى‌زنند كه انجام نداده‌اند! و به دروغ ادعا مى‌كنند و دوست دارند ديگران آنها را، بر