که بصره تنها بندر عراق، زیر آتش قرار گرفت (اکنون نیز به میدان رزم تبدیل شده است) و عراق ناگزیر به متوقف کردن کشتیرانی در آن شد. عراق، زمانی که به واهی بودن امیدش به سقوط سریع حکومت تهران پی برد، ناگزیر می بایستی تدارکات خود را براساس راه های طویل همراه با مخارج سنگین، ازطریق کویت در جنوب، از راه ترکیه و همچنین تا اوایل بهار سال جاری ازطریق سوریه و اردن سازماندهی می کرد. نخستین بار شاه حسین اردنی، حمایت خود را از دولت عراق به عنوان مهم ترین چرخش تدارکاتی بین النهرین اعلام کرد. از آن زمان تاکنون، کامیون های شرکت های کوچک و بزرگ حمل ونقل بین المللی - که هرگونه مخاطره را به جان خریده اند - به منظور پیروزی دولت بعثی به ریاست جمهوری صدام حسین، سپر به سپر و پشت سر هم، در خط سیر عقبه - بغداد در حرکت اند و از روغن، خرما، گازوئیل، شیرخشک و باروت گرفته تا میخ و جاده صاف کن های غول پیکر، یعنی تمام آنچه سرزمین بین دجله و فرات برای ادامه حیات خویش نیازمند آن است، وارد عراق می کنند.

بهره گیری از خوان یغمای عراق

برای نمونه، "هلموت مانتس" (Helmut mantz) اهل "لودن شاید" (Lodenscheid) (یکی از شهرهای کوچک آلمان غربی)، یک و نیم سال است که همانند مورچه ای سخت کوش، جاده ٢٥٠٠ کیلومتری عقبه - بغداد را با کامیون شخصی خود طی می کند، تا در هر سفر، ذره ای از خوان یغمای عراق بهره گیرد. یک شرکت دیگر حمل ونقل در شهر دورن (Duren) واقع در ایالت "راین لاند"، باوجود ازدست دادن چند تانکر، ٥٠ دستگاه از کامیون های خود را در این جاده به کار گرفته است و رانندگان آلمانی آن، مصطلح به "کامیون دار"، هر بار این مسیر را با اجرتی بالغ بر ١٠٠٠ مارک پشت سر می گذارند و یک کامیون دار کارکشته قادر است ٦ تا ٨ بار در ماه، این مسیر را طی کند. یک کارخانه کامیون سازی آلمانی که سهم بزرگی از این معامله را به خود اختصاص داده است، ٤٠٠٠ دستگاه از کامیون های پرقدرت خود را، که ارزش هریک بالغ بر ٠٠٠,٢٠٠ مارک می باشد، با شرایطی در اختیار شرکت حمل ونقل زمینی عراق - اردن قرار داده است.

این شرکت، محموله را تضمین کرده است و طبق قرارداد، کامیون ها پس از ٢ سال به تملک او درمی آیند که البته باید در این مدت، قیمت خرید کامیون حاصل شده، سودی نیز عاید شود.

تحت چنین شرایطی، نمی توان دستمزدهای رایج در آلمان را پرداخت کرد. یک شرکت مقاطعه کار جزء به نام cedarco international که در سوئیس به ثبت رسیده است و دفتر مرکزی آن در پاریس و امان قرار دارد، به نمایندگی ازطرف Walid Awni Katuri, Zaghhlul، انجام دادن حمل ونقل را با استخدام ٦٠٠ راننده بعضاً ناشی، عمدتاً فیلیپینی، تایلندی، هندی و اخیراً نیز مصری به عهده گرفته است.

این شرکت ها، از آغاز حملات گسترده ایران در منطقه شط العرب، بدون چون وچرا مجبور به حمل ونقل وسایل نظامی ازقبیل اسلحه، مواد منفجره و مهمات هستند. روش های خام کردن ازسوی مدیران تدارکاتی ارتش عراق در بندر عقبه، میان تهی ولی مؤثر است: فیلیپینی ها و تایلندی ها از زمین های خود (این اصطلاح برای دست انداختن عرب ها به کار می رود) مأمور حمل سیمان می شوند. زمانی که وارد بندر شدند، به اسکله ای هدایت می شوند و بارگیری کالای مهم انجام می گیرد. در این زمان، گذرنامه های رانندگان اخذ می شود و بدین ترتیب، خارجی های نامطلوب را که در هر لحظه می توان اخراج کرد، در خفت نگاه داشته و هیچ راهی جز اطاعت برایشان باقی نخواهد ماند و بالاخره سفر به سوی بغداد در مشایعت و حفاظت نظامی آغاز می شود. تشریفات گمرکی و اسناد و مدارک عبورومرور کالا که منبع دردسر"کامیون داران عادی" است، وجود خارجی و محلی از اعراب ندارد.

در اواخر ماه ژوئیه، انفجاری مهیب رخ داد. درباره چگونگی این حادثه، دو نقل متفاوت در عقبه به گوش می رسد: بنابر گفته ای، کامیونی حامل مواد منفجره، واژگون و منفجر شد. آن گونه که ادعا می شود، رانندگان توانستند به موقع خود را از مهلکه نجات دهند، اما آنچه مسلم است، ٧ تا ٨ سرباز عراقی جان خود