عراق که ناچار است ماهانه یک میلیارد دلار بابت هزینه های جنگی بپردازد، درآمدهای سرشاری را که تا پیش از جنگ به دست آورده بود، از دست می دهد. عراق در آن هنگام، روزانه ٣ میلیون و ٤٠٠ هزار بشکه نفت صادر می کرد، اما اینک این رقم به حدود ٧٠٠ هزار بشکه رسیده است. به اعتقاد ناظران اقتصادی، تنها پس از پایان یافتن جنگ است که عراق می تواند تولید نفت خود را درطول ٦ ماه، بار دیگر به یک میلیون و ٥٠٠ هزار تا ٢ میلیون بشکه در روز برساند.[١]

روزنامه واشنگتن پست در مقاله ای، روابط امریکا و عراق؛ درخواست عراق از آن کشور برای تضعیف اقتصاد ایران؛ معذورات امریکا برای علنی کردن دوستی خود با عراق و نقش فرانسه در روابط دو کشور عراق و امریکا را بررسی کرده است. در این مقاله آمده است: عراق می خواهد امریکا به طریقی دخالت کند و مانع کمپانی های غربی در خریدن نفت ایران شود. این اقدام به مصرف کننده لطمه خواهد زد، زیرا ایران نفت خود را با تخفیف بسیاری می فروشد. دیپلمات ها می گویند واشنگتن طبق قراردادی که با ایران بر سر گروگان ها دارد، نمی تواند به تجارت و معاملات ایران صدمه بزند. به هر صورت، ازنظر امریکا، اشکالی ندارد برای پایان دادن به جنگ، کمی از خط خود خارج شود. دیپلمات های غربی معتقدند از دیدگاه واشنگتن، تا زمانی که عراق، مانعی قابل اعتماد بین ایران و دیگر کشورهای دوست است، منافع امریکا محفوظ خواهد ماند. امریکا به طورعلنی، تمایل خود را به دوستی با عراق ابراز نکرده است، زیرا موجب گرایش ایران به سمت شوروی خواهد شد.[٢]

ایران هنوز مهم ترین کشور منطقه محسوب می شود. امریکا برای نجات عراق بدون هم پیمانی علنی، شریک خود را در فرانسه یافته است. فرانسه موافقت کرده است که ٨٠ میراژ به عراق بفروشد. و تاکنون نیمی از آنها را تحویل داده است. با نزدیک شدن روابط واشنگتن و لندن در منطقه، فرانسه منزوی شده است؛ درنتیجه به عنوان هم پیمان امریکا، درپی ایفای نقشی مهم تر در منطقه است.[٣]

[١] مأخذ ٢٧، ص١٧، رادیو امریکا، ١٦/٩/١٣٦١.

[٢] مأخذ ٢٧، ص٦، واشنگتن - خبرگزاری جمهوری اسلامی، ١٦/٩/١٣٦١.

[٣] مأخذ ٢٧، ص٦، واشنگتن - خبرگزاری جمهوری اسلامی، ١٦/٩/١٣٦١.