آقای صدام که یک غیر نظامی و حقوق دان می باشد، امید داشته است که حمله محدود او در سپتامبر ١٩٨٠ برای سرنگون کردن حکومت انقلابی همسایه او کافی باشد. به نظر می رسد که ارقام کشته شدگان جنگ که در حدود ٣٠ هزار نفر است، برای جمعیت ٥/١٢ میلیونی عراق فقط حد قابل تحمل باشد؛ جمعیتی که تقریباً در هر خانوادة آن، یکی از بستگان نزدیکشان در جبهه مرده، ناپدید یا زخمی شده است. به هرحال، بسیاری از عراقی ها نگرانی های تلخی داشتند هنگامی که در ٢٨ ژوئن، صدام در یک ترمیم گسترده دولت، حزب و شورای نیرومند فرماندهی انقلاب را که دستگاه تعیین کننده سیاست بود، فوراً برکنار کرد. مقام های حزبی تأکید می کنند که این ترمیم، به دنبال اخذ رأی مخفی حزبی انجام شد. ظاهراً این ادعایی است که از دیدگاه اقلیت غربی ها در بغداد پشتیبانی می کند. بنابر این دیدگاه، صدام دست نشانده حزب جدیداً تقویت شدة بعث است که در هر لحظه می تواند او را کنار بگذارد. قضیه هرچه باشد، نتیجه آن یک تمرکز جدید بالقوه خطرناک در دست های صدام بوده است.

اعضای شورای فرماندهی انقلاب، به ٩ نفر که صدام یکی از آنهاست، تقلیل یافت؛ اعضای شورای فرماندهی منطقه که وظیفه رابط بین شورای فرماندهی انقلاب و مناطق را برعهده دارد، به ١٥ نفر کاهش یافت؛ ٨ نفر از وزیران برکنار و ٥ نفر شیعه وارد کابینه شدند، اما افرادی که احتمالاً تردید داشتند و حتی یاران البکر رئیس جمهوری پیشین، از دولت بیرون گذاشته شدند. تصفیه در فرماندهان ارتش تکمیل شد و تعداد نامعلومی از فرماندهان بلندپایه از مقام خود معزول شدند. گفته می شود که دست کم، ٢ نفر اعدام شده اند. با دشمنان دیگر صدام که بسیارند و به طور عمده کمونیست ها و کردها که قیام کرده، اما ازنظر سیاسی دچار تفرقه اند و اکنون که پشت ارتش خمیده است، شب ها در شمال عملاً حکومت می کنند و همچنین با حزب شیعه و بنیادگرای الدعوه، به همین طریق رفتار شده است. اندکی پس از رسیدن صدام به ریاست جمهوری در ٢١ ژوئیه ١٩٧٩، اعضای طراز اول حزب بعث و شورای فرماندهی انقلاب به طور علنی اعدام شده اند. مسلمانان شیعه که ٥٥ درصد از سکنه عراق را تشکیل می دهند و اکثراً فقیر هستند، موضوع مهم تری برای حکومت عراق است، به ویژه پس از انقلاب ایران و آغاز جنگ خلیج (فارس) در آوریل ١٩٨٠ و بعد از یک توطئه به جان طارق عزیز دست راست صدام، وی شیعیان را به شدت سرکوب کرد و دست به بازداشت های جمعی و اخراج وسیع آنها زد. به دار آویختن آیت الله باقرالصدر رهبر شیعه ها و خواهر او و انزوای دو شهر مقدس کربلا و نجف، از دیگر اقدامات اوست. معلوم نیست که آیا دستور سرکوبی ازطرف رژیم عراق به نشانه قدرت نمایی علیه آیت الله خمینی رقیب سرسخت عراق که گویا مأموران او در توطئه ترور شرکت داشتند، انجام شده یا این گونه روش های وحشیانه صرفاً شیوه ناهنجار بعث بوده، اما