پروژه در سال ١٩٨٦ یا ١٩٨٧، دولت عراق جمعاً ٥/٢ میلیارد دلار، صرف ساختن پناهگاه ها کرده بود، درحالی که نیروی هوایی ایران آنچنان تهدیدی به شمار نمی رفت.

سیکس کو از مقر مرکزی خویش در خیابان حیفا در جنوب بغداد، بر انجام پروژه نظارت داشت و طی ٤ سال بعد از امضای قرارداد، ١٧ پایگاه هوایی و چند مقرّ واحدهای مسلح را بنا کرد. نخستین پایگاه های سیکس کو، در تل عفار (موصل)، عدحین (سامره)، اَلحّی (جنوب غربی بغداد)، کیلومتر١٦٠ (واقع در انتهای شاهراه ١٦٠ کیلومتری بغداد - الرتبه - امان)، توز (کرکوک)، سلمان (نزدیک مرز سعودی)، الیوسف (شمال بصره) و کلات صالح درطول مرز ایران بود. مهندسان فرانسوی سازندة پایگاه کلات صالح می گویند: پایگاه آن قدر بزرگ بود که چند ده فروند هواپیمای جنگنده، انبار موشک، سوخت و تجهیزات نگهداری و تعمیر لازم را در خود جای می داد و طوری ساخته شده بود که به هنگام حملة بیولوژیکی، شیمیایی و هسته ای (NBC)، کاملاً خودکفا باشد. تنها چیزی که بالای این پایگاه زیرزمینی وجود داشت، راهرویی مخفی بود که با دری از بتون مسلح به ضخامت ٥/١ متر بسته می شد. مقرّ خدمة هواپیماها و مهمات، ازطریق تونل های پناهگاه به هم راه پیدا می کرد. میراژهای عراقی که در این پایگاه مستقر بودند، در جریان جنگ با ایران، ازطریق همین راهرو از پناهگاه خارج می شدند و به پرواز درمی آمدند. شاهدان گفته اند که جنگنده ها ناگهان در هوا پیدا می شدند. آنها از یک باند ٣٠٠٠ متری می گذشتند که در پناه تپه های مصنوعی ایجاد شده بود و ناظری که ١٠ متر آن طرف تر بود، نمی توانست این باندها را ببیند.

نقشه های این پروژه ها که بعداً در مطبوعات بلژیک به چاپ رسید، نشان می دهد که ٨ پناهگاه ساخته شده به دست سیکس کو، همه مثل هم بوده اند و در هرکدام، محوطه ای به طول ٥ تا ٦ کیلومتر قرار داشت و دورتادور آن را سیم خاردار کشیده بودند. برج دیدبانی در مدخل مرکزی پایگاه واقع شده بود و به شدت، آمدورفت ها را کنترل می کرد. مسیرهای باریک آسفالت شده در داخل پایگاه، پناهگاه های داخلی نفرات، انبار مهمات، مخازن سوخت و نیروگاه برق دوقلو را به هم متصل می کرد. ١٢ آشیانة هواپیماهای جنگنده در ردیف های ٣ تایی، از بتون مسلح ضخیم ساخته شده بودند و در تقاطع باندهای دوگانه قرار داشتند. ضخامت دیوارة آشیانه ها بیش از نیم متر بود و روی آنها را با گل و خاک بیابان استتار کرده بودند تا وقتی از هوا نگاه می کنند، مشخص نشود.

این پراکنده کردن امکانات حیاتی موجب شده بود تا پایگاه ها در مقابل حملات هوایی چندان آسیب پذیر نباشد. یک شاهد عینی که در سال ١٩٨٥ از پایگاه کلات صالح بازدید کرده بود، می گوید: یک موشک ایرانی در فاصلة چند متری در ورودی آشیانة جنگنده ها فرود آمد، بی آنکه خسارت چندانی وارد آورد. هر پایگاه می توانست یک تیم ٣٠٠ نفرة خلبان، مکانیک و نیروهای پشتیبانی را در خود جای دهد. در خلال جنگ عراق - ایران، خلبانان عراقی با حداکثر بار مهمات از این پایگاه برمی خاستند. این هواپیماها از تقویت کننده هایی به منظور ازدیاد قدرت پرتاب کنندگی استفاده می کردند. این تقویت کننده ها شامل "راکت های" هوای کمپرس شده بودند و پرکردن مجدد آنها از مخازنی بود که آنتون آیلر خلبان سابق نیروی هوایی هیتلر و مدیر شرکت راین - بایرن، آنها را طرح ریزی کرده بود.[١]^

[١] کنت.آر.تیمرمن، سوداگری مرگ، ترجمة احمد تدین، تهران: مؤسسة خدمات فرهنگی رسا، چاپ دوم، ١٣٧٦، صص ٢٤٥ - ٢٤٢