واردات کالاهای صنعتی ما از ژاپن است. کمپانی های ژاپنی در ایران دفتر دارند و ضمن تماس با کارخانه های ما و بخش های مختلف ما، کالاهای خودشان را در ازای دلار می فروشند و با آن دلار می روند از کشورهایی که با ما روابط دوستانه ندارند، نفت می خرند، درحالی که مصرف روزان-ه نفت ژاپن، ٤ میلیون بشکه است و آنها از کشور ما نفت نمی خرند. این موضوع برای ما بسیار جالب و تکان دهنده بود. بنابراین بلافاصله کارگروهی به نام کارگروه معامله با ژاپن تشکیل دادیم تا به این موضوع رسیدگی کند. این تجربه ای است که دررابطه با سایر کشورها نیز به کارگرفته می شود.

ما بررسی کردیم که این کالاهایی که از ژاپن وارد می کنیم تا چه اندازه برای ما جنبه راهبردی دارد، یعنی اگر با ژاپن صحبت کردیم و گفتیم شما با ما روابط ناعادلانه دارید و ما نمی توانیم به عنوان یک کشور مستقل، به این روابط ناعادلانه تن در دهیم و ملت ما این موضوع را نمی پذیرد، اگر آنها مقاومت کردند، تا چه میزانی به صنایع ما ضربه می خورد. نکته ای که بسیار جالب و مشوق ما بود این است که وقتی با صاحبان صنایع گفت وگو کردیم، گفتند اشکال ندارد، شما محکم وارد کار شوید، ما مقاومت می کنیم؛ تنوع بازار ایجاد می کنیم و کالای خودمان را از بازار دیگری تهیه می کنیم؛ اگر نشد، با ابتکار نیروهای مؤمن به انقلاب در داخل، این نارسایی ها را تحمل می کنیم. نمونه اش مخابرات بود که برادران مسئول آنجا پروژه هایی داشتند که مقداری از وسایل، ابزار و مواد اولیه شان از ژاپن تأمین می شد. وقتی ما این موضوع را مطرح کردیم، باتوجه به دلبستگی شدید آنها به طرح هایشان و مفیدبودن آنها، بلافاصله گفتند که شما با قدرت این طرح را اعمال کنید. بنابراین، ابتدا به ژاپن گفتیم که نمی شود شما ٤ میلیون بشکه نفت در روز مصرف کنید و یک قطره نفت از ما نخرید و ما ٢٥ درصد وارداتمان از شما باشد. این با سیاست نه شرقی نه غربی جمهوری اسلامی ما و شعارهای پرشور ملت ما سازگار نیست و ما یک رابطه عادلانه می خواهیم. آنها در وهله اول فکر کردند شاید شوخی است و یقیناً آنها ارقام و آمار را بیشتر از ما دردست داشتند و فکر نمی کردند بتوانیم مقاومت کنیم. آنها همیشه این اشتباه را کرده اند. آنها فکر می کنند می توانند با ابزار اقتصادی و مادی، ما را شکست بدهند، ولی ما به آنها گفتیم، بدین ترتیب عمل نمی کنیم و به تمام کارخانه ها و بخش های اقتصادی اعلام کردیم که هیچ کس حق گشایش اعتبار و واردکردن یک قطعه از ژاپن را ندارد. طبیعتاً آنها ابتدا فکر کردند موضوع جدی نیست. پس از گفت وگو با بخش های مختلف، ارجاع شدند به مذاکره با کارگروه معامله با ژاپن و این کارگروه موضوع را برای آنها تشریح کرد.

بعد از نزدیک به ٣ ماه، ژاپنی ها احساس کردند که ایستادگی ما جدی است و کم کم با ما به صورت یک قدرت مساوی روبه رو شدند. با کشوری روبه رو شدند که به استقلال خودش اعتقاد دارد و در مقابل جبر مادی و جبر اقتصادی سر تسلیم فرود نمی آورد، متکی به نیروی لایزالی در داخل کشور است که حاضر است همه بحران ها را تحمل کند تا این استقلال و شعارهای جوشیده از خون مردم در ١٧ شهریورها را از دست ندهد.

طبیعی است وقتی به این موضوع پی بردند، با ما به صورت سالم تری روبه رو شدند و الآن رابطه ما با آنها سالم است، یعنی یک رابطه متقابل و دو طرفه است. ما یک سودی داریم و براساس منافع ملت خودمان حرکت می کنیم، آنها هم سودی دارند و مطابق منافع خودشان حرکت می کنند. این رابطه خیلی متعادل است و ما می توانیم توازن داشته باشیم. طبیعتاً این سیاست درباره همه کشورها اعمال می شود. ما امسال توانسته ایم نزدیک به ٢٠٠ هزار تن گندم بیش از سال گذشته از کشاورزان بخریم. این رقم بالا وقتی اهمیت پیدا می کند که شما بدانید کارخانه های کود شیمیایی و سم ما که بیشتر آنها در جنوب است، خوابیده اند؛ زیرا بیشتر درمعرض خطر بمباران قرار دارند و یا در آنها اشکالاتی درزمینه کشاورزی، رساندن کود شیمیایی، سم، خدمات کشاورزی، وام دادن و نظایر اینها ایجاد شده است که باید دراین زمینه ها اقدامات گسترده ای انجام شود. محصول پنبه ما بعد از انقلاب کاهش داشته است که البته دلایل مختلفی دارد. بخشی از آن به موضوع مالکیت برمی گردد و بخش دیگر به موضوعات دیگری که عنوان کردنش طولانی می شود. بااین حال، در سال گذشته، تولید پنبه تکانی خورد و حرکتی در آن به وجود آمد. ما امسال بسیار بیشتر از سال گذشته، تولید پنبه داریم که رقم ها و آمارش را شما در روزنامه ها می خوانید. درزمینه صنایع، تولیدات ٦ ماه دوم سال ١٣٦٠ و ٦ ماه اول