در این بیانیه به مسئله اصلی اوپک که تعیین میزان سطح تولید نفت هریک از کشورهای عضو است، هیچ گونه اشاره ای نشده است. سرتاسر بیانیه حاکی از اعلام یک سری کلیات درمورد مسائل اوپک می باشد که تصمیمات مربوط به آن قبلاً در جلسه نظارت یا مشورتی که جنبه غیررسمی داشت، اتخاذ شده بود و به نظر می رسد جلسات دو روزه وزیران عضو کشورهای صادرکننده نفت اوپک، هیچ گونه مشکلی را حل نکرده است و کشورهای عضو نتوانستند بر سر تعیین سطح تولید برای یکایک کشورهای عضو به توافق برسند.

محافل نفتی در غرب گره کور مذاکرات وین را موضوعاتی ازقبیل تقاضای کاهش میزان سطح تولید نفت عربستان سعودی و افزایش سطح تولید نفت ایران و لیبی قلمداد کردند. از قرائن چنین برمی آید که فعلاً قرار شده است هر کشوری به هر میزان که بخواهد نفت تولید و به بازارهای بین المللی عرضه کند و این موضوع در ابتدا و به ظاهر، به کاهش قیمت های نفت در بازارهای بین المللی خواهد انجامید که به نادرستی آن اشاره خواهیم کرد.

آنچه مسلم است، درطول نشست وین، حقانیت کشورهایی چون ایران و لیبی که معتقدند میزان تولید هر کشور عضو اوپک باید براساس سطوح تاریخی تولید، جمعیت، احتیاجات مالی و ذخایر موجود مالی و نفتی باشد، ثابت شده است، اما به رغم این صراحت، شیخ یمانی وزیر نفت پادشاهی سعودی و اقمارش در اوپک حاضر نشدند توافق خود را دراین باره اعلام کنند و بالاخره اجلاس با یک بیانیه به کار خود پایان داد.

چنانچه نتایج حاصل از نشست اخیر اوپک را بررسی کنیم، به وضوح درمی یابیم که احتمال کاهش چشمگیر قیمت نفت دور از ذهن است، چون با کاهش قیمت ها، سرمایه گذاری های امریکا درزمینه انرژی، با ضرر مواجه می شود و این به سود امریکا و غرب نخواهد بود. از سوی دیگر، بعید به نظر می رسد قیمت نفت از میزان ٢٦ دلار که نرخ فروش نفت سعودی است، ارزان تر شود؛ با این استدلال که اگر کاهش احتمالی بهای نفت زیاد باشد، بانک های غرب به ویژه بانک های امریکایی با یک رکود جذب پول و پس انداز روبه رو خواهند شد. واضح است که دراین صورت درآمد شیوخ عرب از نفت نیز کاهش یافته، درنتیجه پول کمتری به بانک های یادشده واریز می شود. چنین به نظر می رسد که برخی از کشورهای عضو اوپک به سردمداری پادشاهی سعودی از این پس به دو دلیل قیمت ها را کمی کاهش خواهند داد:

١. برای اینکه بتوانند بازارهای نفتی خود را (حداقل برای یک سال آینده) حفظ کنند.

[١] مأخذ ٣، ص٩.