تشخیص دادن موقعیت، صدام را تشویق به تجاوز به خاک جمهوری اسلامی ایران کردند و حکومتی را که یکی از پیامدهایش بالارفتن ٢٠٠ درصدی بهای نفت در جهان بود، ساقط کنند. به دنبال این تجاوز، تولید ٤/٣ میلیون بشکه ای نفت ایران در قبل از شهریور ١٣٥٩، کاهش یافت و ازطرفی با حضور نیروی دریایی ایران در آب های خلیج فارس و حاکمیت کامل در آن، مهم ترین راه صدور نفت عراق سد شد و تولید این کشور به ٦٠٠ هزار بشکه در روز رسید. کم شدن تولید نفت ایران در اوپک سبب شد که عربستان در این سازمان قدرت مانور بیشتری یابد و راه برای پایین آوردن قیمت ها هموار شود. در این وضعیت، عربستان تلاش خود را برای کاهش یافتن بهای نفت افزایش داد و چیزی نمانده بود تا خواسته امریکا و اروپا به نتیجه برسد. در این وضعیت، عربستان بیشترین ظرفیت تولیدی خود را به کار گرفته بود تا کوچک ترین کمبودی در بازار ایجاد نشود. از طرف دیگر، کشورهای دیگر اوپک به ویژه صادرکنندگان حوزة خلیج فارس نیز تولید نفت خود را افزایش داده بودند و بدین ترتیب، این بار عربستان سعودی با برگ برندة اضافة تولید تا حدود ١١ الی ١٢ میلیون بشکه در روز و قیمت ارزان ٣٢ دلار دربرابر ٣٦ دلار، دول مترقی و مشتریان نفت را به سوی خود جلب کرد. از طرف دیگر، امریکا و کشورهای صنعتی هم پیمانش و همچنین کمپانی های نفتی که از خرداد ١٣٥٨ تا اواخر تابستان ١٣٥٩ (زمان شروع جنگ ایران و عراق)، بیشترین حد ذخیره سازی را انجام داده بودند، دربرابر قیمت گران نفت، تقاضای خرید خود را کاهش دادند و آن میزانی را نیز که احتیاج داشتند در درجه اول از سعودی ها با قیمت ٣٢ دلار و در درجه دوم از کشورهایی که از سیاست عربستان پیروی می نمودند، تأمین می کردند. بدین ترتیب، ایران اسلامی و سایر دولت های مترقی چون لیبی و الجزایر که نفت را با بهای ٣٦ دلار می فروختند، با توطئه حساب شده ای با هدف مسدودکردن بازار نفتی شان مواجه شدند. برخی رسانه های تبلیغاتی غرب نیز این اقدام دولت سعودی را با بی تفاوتی و بعضی دیگر با نگاهی تحسین آمیز بررسی می کردند.

زکی یمانی وزیر نفت دربار سعودی، دربرابر