هفته نامة فرانسوی زبان ژون افریک چاپ پاریس، در شمارة اخیر خود به قلم حمزه قائدی فرستادة ویژة این نشریه به تهران، در بررسی گردهمایی های مردمی ایران، به ویژه نمازجمعه، به ترسیم و تشریح ارتباط مردم ایران با جبهه های جنگ پرداخته و کمک های مردمی و صف طویل اهداکنندگان خون برای مجروحان جبهه را از صحنه های شاخص در نمازهای جمعة تهران ذکر کرده است. روزنامة کیهان در شمارة امروز خود، بخش هایی از این مقاله را با عنوان "یک جمعه در تهران" به چاپ رسانده است که در بخش هایی از آن آمده است:

«جمعة هر هفته، دانشگاه تهران شاهد مراسم عظیمی است. از ساعت ٩ صبح تا یک بعدازظهر، صدها هزار زن و مرد و کودک، برای شرکت در آیین نمازجمعه گرد هم می آیند. هر هفته، ٥/١ تا ٢ میلیون نفر با شور و شوق خاصی با یکدیگر در این مکان ملاقات می کنند. شرکت در مراسم نمازجمعه با اینکه در مذهب شیعه اجباری نیست، اما پس از پیروزی انقلاب اسلامی در ایران، محل برگزاری نمازجمعه، یکی از مراکز مهم سیاسی - اجتماعی ایرانیان به شمار می آید. شرکت کنندگان در مراسم نماز، درطول دو ساعت، به خطبه های نماز گوش فرا می دهند و گیرایی سخنان امام جمعه بیش از همه، به علت محتوای آن است؛ به عکس آنچه که در کشورهای عربی مرسوم است، خطبه های نمازجمعة تهران، محدود به زندگی حضرت پیامبر نمی شود و نکات مطروحه در آن، بیشتر پیرامون مسائل اقتصادی و سیاسی روز است.

پس از پایان نماز، جمعیت، به آرامی دانشگاه را ترک می کنند و بسیاری، راهی مراکز جمع آوری کمک های نقدی و جنسی برای پشتیبانی از جبهه ها می شوند. کمی دورتر، اسکناس ها و جواهرات انباشته شده در کیسه های پلاستیکی و جعبه های حاوی مواد غذایی، دارو و البسه، در کامیون های مخصوص قرار داده شده اند. برخی دیگر از شرکت کنندگان در نماز، به صف طویل اهدای خون برای مجروحین - که در مقابل مراکز سیار تشکیل شده - می پیوندند.

پزشک مستقر در یکی از این واحدهای سیار درزمینة طولانی بودن صف اهدا کنندگان خون گفته است، داوطلبین بی شمارند و مقدار خون اهداشده عموماً از ظرفیت مخازن بیشتر است و ما نمی توانیم همة افراد را بپذیریم.»

نویسندة مقاله می افزاید: «[با دیدن این صحنه ها] پس از این، من نیز داوطلب شدم که خون خود را اهدا کنم، اما پس از انجام آزمایشات، مؤدبانه به من گفته شد که فشار خونم کمتر از حد لازم است. جالب اینکه برخی از رسانه های گروهی غربی، تبلیغ می کنند که در ایران، از متهمین، به اجبار، خون گرفته می شود.»

نویسندة مقاله در بخش دیگری از گزارش خود ضمن تشریح بازدیدش از کاخ های باقیمانده از حکومت شاه، با اشاره به ملاقات خود با چند تن از مجروحان جنگی - درحالی که گویا تحت تأثیر مقاومت و روحیة شهادت طلبی آنان قرار گرفته است - نوشتة خویش را با این جمله به پایان می برد: «کلمات برای بیان درجة والای معنوی آنان حقیرند.»[١]

[١] مأخذ ٣٦، ص٤.