معلمان امور تربیتی پرداختند که در آن ساعت، هیچ یک از آنان در مدرسه حضور نداشتند. به هنگام اشغال دبیرستان، "حجت الاسلام مبرا" مبلغ اعزامی ازسوی دفتر تبلیغات اسلامی قم به بوکان، درحال تدریس مسائل اسلامی به معلمان بومی در یکی از کلاس های مدرسه بود که سرایدار مدرسه با دیدن افراد حزب، وی را به خانة مسکونی خود که متصل به دبیرستان است، می برد و او را پنهان می کند.

جست وجو ی چته ها برای یافتن روحانی مذکور به نتیجه نمی رسد و سرایدار و همسر وی نیز باوجودآنکه به شدت مورد ضرب وشتم قرار می گیرند، از حضور این فرد روحانی اظهار بی اطلاعی می کنند. پس از خروج مهاجمان از منزل سرایدار، یکی از محصلان هوادار حزب، حضور حجت الاسلام مبرا در منزل سرایدار را به آنان گزارش می دهد که افراد حزب مجدداً بازگشته، وی را پیدا می کنند و درحالی که لباس های طلبگی او را از تنش خارج کرده بودند، او را کشان کشان به صحن مدرسه آورده، به شدت کتک می زنند. مهاجمان پس از مضروب کردن وی، با سرنیزه پهلویش را شکافته، او را به گروگان بردند و خودرو پیکان او را نیز در بیرون مدرسه منفجر کردند.

چته های دمکرات سپس به جست وجو ی دانش آموزان مهاجر که همگی دارای پوشش کردی بودند، پرداختند. (این دانش آموزان حزب اللهی، ٨ نفر بودند و از مناطق ٤ و ١٠ به بوکان آمده بودند) قبل از جست وجوی چته ها، چند تن از معلمان بومی به دانش آموزان مهاجر می گویند که شما هنگام ورود افراد حزب دمکرات به هیچ وجه صحبت نکنید تا آنها متوجه نشوند که شما کُرد نیستید. چته ها با دردست داشتن لیست اسامی دانش آموزان مهاجر، به کلاس آمده و اسامی آنان را می خوانند، ولی هیچ یک از دانش آموزان پاسخ نمی دهند. آنها همه را به صف کرده، و با تک تک بچه ها صحبت می کنند و موفق به پیداکردن ٣ نفر از دانش آموزان غیر بومی می شوند و آنها را نیز به حیاط مدرسه آورده و قصد بردن آنان را داشتند که سایر دانش آموزان بومی با هماهنگی معلمان خود، دور آنان را گرفته و به چته ها می گویند که نمی گذارند این چند نفر را با خود ببرند. با اصرار و مقاومت شدید دانش آموزان و معلمان، چته ها مجبور می شوند دانش آموزان مهاجر را رها کرده، پس از پاره کردن عکس های امام و به هم ریختن کتابخانة مدرسه، از آنجا خارج شوند.[١]

ضمیمه گزارش١١٠: متن گزارش کنت.آر. تیمرمن دربارة فعالیت شرکت های بلژیکی در ساخت پناهگاه ویژه برای صدام

طبق گزارش کنت. آر. تیمرمن در کتاب سوداگری مرگ، صدام با یادآوری نقشة توطئه گرانی که ده سال قبل می خواستند حسن البکر را در فرودگاه بغداد و هنگام بازگشتش از بلغارستان ترور کنند، به شرکت های فرانسوی مهندسی ساختمان، فوگرول و اسپایباتینیول، سفارش داد تا در فرودگاه بین المللی بغداد که در دست تأسیس بود، محلّ جدیدی را برای مهمانان عالی قدر بسازند که راه فرار و یک مسیر کاملاً مجزا داشته باشد. هنوز هم مهندسان شرکت، ویژگی های غیر معمول تسهیلات و امکانات فرودگاه را به یاد دارند و می گویند: اگر به فرودگاه حمله می شد، صدام می توانست از یک تونل ١٥ کیلومتری [که در زیر محل مخصوص مهمانان قرار داشت]، فرار کند. در انتهای تونل که به صحرا باز می شد، محوطة مخفیانة بالگردها بنا شده بود. پناهگاه های عظیمی با بتون مسلح در زیر ٣ ترمینال مسافربری فرودگاه ساخته شد و در باند فرودگاه به پهنای ٦٠ متر - شاید پهن ترین باند فرودگاه در جهان - که با بتونی به ضخامت یک متر، زیرسازی شده بود، دو بمب افکن می توانستند هم زمان و پهلو به پهلوی یکدیگر به پرواز درآیند.

"ذهنیت پناهگاهی" صدام آن چنان قوی بود که از حد و مرزهای حفظ جان خود بسی فراتر می رفت. وی در ژوئن ١٩٨٢، یک قرارداد به ارزش ٨٣٠ میلیون دلار با شرکت بلژیکی امضا کرد. این شرکت، اکثر کارهای ساختمانی مجتمع شیمیایی القائم را نیز انجام داده بود. هدف از این طرح مجلل و مسرفانه که به نام رمزی پروژة ٥٠٥ خوانده می شد، آن بود که برای جنگنده های پیشرفتة عراقی، ٨٠٠ پناهگاه در عمق ٥٠ متری زمین احداث گردد. سیکس کو (٦ شرکت ساختمانی بین المللی) در اکتبر ١٩٨٢، کار پروژة ٥٠٥ را با همکاری یک شرکت ساختمانی فرانسوی به نام نُرد فرانس آغاز کرد. شرکت سیکس کو از تضمین اعتبارات صادراتی دولت بلژیک که تأمین کنندة آن Office du Ducroire بود، استفاده می کرد. با به پایان رسیدن این

[١] مأخذ ٧، صص ٧ و ٨.