حکومت عراق به سر برده ام. علت زندانی شدنم این بود که خواهرم، مقیم ایران است. آنها مرا پس از شکنجه های غیر انسانی، همراه این عده و به اتفاق خانواده ام، از شهر التحریة عراق رانده اند. این فرد عراقی سپس گفت: یکی از برادران مسلمان ما را جلو چشم من شکنجه و پاهایش را با دریل برقی سوراخ کردند، چون وی نیز اقوام ایرانی دارد. هم اکنون یکی از خواهرانم نیز در زندان حکومت مزدور صدام به سر می برد. یکی دیگر از معاودان گفت: ٢ نفر از همراهان ما که یک پیرمرد و یک پیرزن بودند، به علت کهولت سن، پیاده روی طولانی و سنگین و نیز نابینایی، گم شده اند و مفقودالاثرند. وی اظهار کرد: مزدوران صدام، همة اموال و وسایل ما را نیز غصب کردند و ما را از کشور عراق راندند. خبرنگار اطلاعات می افزاید: این معاودان، ضمن سپاسگزاری از برادران ایرانی خود، گفتند: ای کاش ما زودتر به ایران می آمدیم تا از ظلم و جور مزدور بعثی(صدام) رهایی پیدا می کردیم. در میان این مسلمانان رانده شدة عراقی، مهندس، کاسب و دبیر نیز به چشم می خورد. به گزارش خبرنگار اعزامی روزنامة اطلاعات از باختران، سامی باقر موسی ٣٢ ساله، شغل راننده، رانده شده از حربله بغداد گفت: ما در زندان بودیم و به مدت ٢ ماه تمام خانوادة ما را در زندان، شکنجة روحی کردند و تمام وقت ما زیر شکنجة مزدوران عراقی قرار داشتیم. کریم عبدالله سبزه نیز اظهار کرد: من سربازم و دو سال و نیم در زندان های "استخبارات"، "الکوت"، "عسکر رشید" و "ابوغریب" به سر برده ام و چون تابعیت ایران را داشتم و مسلمان هستم، مرا به جرم ایرانی و مسلمان بودن به طور فجیعی بیرون کردند و زن و بچه ام را نیز از من گرفته اند؛ اثاث خانه ام را به غارت برده اند و شکنجه ام کرده اند. "جیران" ٨٠ ساله نیز گفت: زمانی که قصرشیرین به دست مزدوران عراقی تصرف شد، من را اسیر کردند و به اردوگاه بردند و به من گفتند چون ایرانی هستی، باید از بغداد بروی. وقتی که مرا سوار ماشین کردند، دست مرا شکستند و به طور فجیعی ما را در بیابان ها رها کردند.

وی افزود: مدت ٤ روز در بیابان ها سرگردان بودیم و ١٢ ساعت زیر باران شدید پیاده روی کردیم تا به مرزهای جمهوری اسلامی ایران رسیدیم.[١]

[١] خبرگزاری جمهوری اسلامی، نشریة گزارش های ویژه، شماره ٢٢٩، تاریخ ١٣/٨/١٣٦١، صص ١٨ و ١٩، تهران - خبرگزاری جمهوری اسلامی، ١٢/٨/١٣٦١.