با آنچه گفته شد، صدام صهیونیست که با رجزخوانی های بی مایه و با لغو عهدنامه ١٩٧٥ الجزایر، داعیه مالکیت بر شط العرب را داشت، امروز چگونه می تواند این جنایات و خساراتی را که بر مردم مسلمان و مستضعف عراق و اقتصاد آن کشور و بر ملت مسلمان و انقلابی ایران وارد آورد، بار دیگر با قبول مجدد عهدنامه ١٩٧٥ توجیه کند؟

آیا این امر دلیلی بر ضعف فکری و جنون صدام بعثی نیست؟ واقعاً اگر صدام عفلقی می خواست اعتبار عهدنامه ١٩٧٥ به قوت خویش باقی بماند، چه دلیلی برای آن سخنان و رجزخوانی ها و سرانجام تحمیل این جنگ خانمان سوز بر دو ملت مسلمان ایران و عراق داشت؟[١]

روزنامه امریکایی نیویورک تایمز با درج مقاله ای با عنوان "نفوذ روس ها در ایران به شدت تقلیل یافته است"، به بررسی رابطه ایران و شوروی پس از انقلاب اسلامی ایران و نقش و تأثیر حزب توده در تقویت یا تضعیف این رابطه پرداخته است. در بخش هایی از این مقاله آمده است: میزان نفوذ شوروی که در آغاز انقلاب ایران فرصتی برای ایفای یک نقش مهم در منطقه خلیج فارس را مهیا می دید، درطول سال گذشته، ظاهراً به شدت کاهش یافته است. آیت الله خمینی رهبر انقلاب و شخصیت برجسته جمهوری اسلامی ایران، سیاست خارجی ایران را با شعار "نه شرقی، نه غربی" تجویز کرده است.

در ابتدا به نظر می آمد که غرب، بدتر از شرق محسوب می شود، ولی اخیراً بنابه گفته یک سفیر کشور غربی، توازن بدی ها (دو طرف) برقرار شده است. به بیانی دیگر، شوروی و دوستان اروپای شرقی اش یک برتری ویژه را حفظ کردند. روس ها از زمان پطر کبیر، با حسادت به پل زمینی ایران و بنادر آب های گرم چشم دوخته اند، ولی امسال جریاناتی برای سفیر جدید شوروی در ایران ثابت شد. وی که در ماه مه برای جایگزینی "ولادمیر وینوگرادو" نماینده درازمدت روس ها، به ایران رفته بود، در ماه فوریه، در یک رژه انقلابی حضور داشت. در این مراسم پرچم امریکا در یکی از خیابان ها پهن شده بود تا رژه روندگان از روی آن گام بردارند که در این زمان، یک نفر پرچم شوروی را در کنار آن قرار داد. نمایندگان روس به علامت اعتراض، از این محل خارج شدند. هنگام گشایش کارخانه فولاد اصفهان و گشایش نمایشگاه تجاری تهران نیز جمعیت در پاسخ به سخنرانی مقامات ایران، شعار "مرگ بر امریکا" و "مرگ بر شوروی" سر دادند و دوباره روس ها پنهانی صحنه را ترک کردند. همچنین دولت ایران با تصمیم قاطع، اقدام به جلوگیری از فعالیت حزب توده که مسکو از آن حمایت می کند، کرده است. در اوایل امسال، دولت، روزنامه اصلی این حزب را با تیراژ ٨٠ هزار بست و فقط اجازه انتشار یک بولتن داخلی به آنها داد. اغلب اعضای حزب توده از شغل های دولتی شان که اکثراً در رتبه های دوم و سوم بوده است، پاک سازی شده اند.

[١] روزنامه جمهوری اسلامی، ٢٦/٨/١٣٦١، ص١١.