رساله نفس - ابن سينا - الصفحة ١٢ - باب «دوّم» در بيان قوتهاء نفس

نفس نباتى و او» [١] كمال اوّل است مر جسم طبيعى آلى ر. [لكن‌] [٢] از آن جهت كه از «آن» [٣] مثل «وى» [٤] پديد آيد (و) [٥] آن را [قوت‌] [٦] توليد خوانند. و از آن جهت كه جسم خويش [را] [٧] زيادت كند بغذا «او را» [٨] قوت نموّ «خوانند» [٩] و از آن جهت كه «غذا قوت جسم» [١٠] خويش دهد، آن را قوت غاذيه «خوانند» [١١]. و غذا «جسمى باشد كه ماننده» [١٢] آن جسم شود كه غذاى وى باشد «بقدر آنكه از آن جسم تحليل افتد و بيالايد زيادت از آن» [١٣] يا كمتر از آن [يا برابر

[١] - ل د م: اولى منقسم مى‌شوند بسه قسم يكى قوت نفس نباتى است و آن- ف ح:

اول بسه قسم منقسم مى‌شوند يكى نفس نباتى و او- آ س: اول منقسم شود بر سه قسمت يكى نفس نباتيست و آن را- ح: اولى بسه قسم منقسم مى‌شود يكى نفس نباتيست و آن.

[٢] - در نسخ ديگر نيست.

[٣] - س آ: ازو.

[٤] - س آ ف: او.

[٥] - نسخ ديگر افزوده ظاهرا زائد است.

[٦] - ح ندارد ف: او را.

[٧] - س آ ندارد.

[٨] - نسخ ديگر: آن را ف: او.

[٩] - س: گويند.

[١٠] - ف: غذا و قوت بجسم- آ: غذا جسم- س م د ل: غذاى جسم- ح: غذاء جسم.

[١١] - س آ: گويند.

[١٢] - ف: جسم بود كه مانند.

[١٣] - م د ل: بدان قدر كه از آن تحليل افتد و بيالايد يا زيادت تر از آن- س آ:

بدان قدر كه از آن تحليل افتد و يا زيادت‌تر از آن و- ف: بدان قدر كه از آن جسم تحليل افتذ زيادت از آن يا كم از آن- ح: بدان قدر كه از آن تحليل افتد و بپالايد زياده‌تر از آن.