رساله نفس - ابن سينا - الصفحة ٧٦ - باب چهاردهم در غايت رتبتى كه در حق نفس مردم ممكن باشد از شرف درين عالم

«اين هر دو» [١] رتبت عالى دارد و در حق آثار طبيعى «اين» [٢] منزلت ندارد.

پس نفوس انبيا و حكما «ازين» [٣] مراتب باشند، و (اگر) [٤] نفسى (باشد) [٥] كه اين «مرتبت» [٦] ندارد و (لكن) [٧] فضيلت اخلاق «وى» [٨] را حاصل «باشد وى» [٩] از جمله از كيا باشد از نوع «انسان» [١٠]، گر چه از «اهل» [١١] مراتب عالى نباشد.

اين است «آن مراتب كه در تن نفس مردم ممكن باشد» [١٢] و اين «اسراريست از حكمت و حقايق و اين در كتب يا مرموز باشد يا خود نباشد، براى آنكه بر هر نفسى اين معنى در تواند يافتن و چون درنيابد جز

[١] - س آ: هر دو عقل از- نسخ ديگر: هر دو اين.

[٢] - س آ: آن.

[٣] - ف م د ح: درين.

[٤] - نسخ ديگر افزوده.

[٥] - نسخ ديگر افزوده.

[٦] - نسخ ديگر: مراتب- در س آ از اول «بس نفوس انبيا» تا اينجا ساقط شده.

[٧] - نسخ ديگر افزوده.

[٨] - م د: آن- ح ف: او را.

[٩] - س آ: نباشد وى- م د ف ل: اين نفس- ح: آن نفس.

[١٠] - م ح: ايشان- ف: انسانى- س آ د: انسان و.

[١١] - م د: نوع- آ: اصل.

[١٢] - ف م د ح ل: آن مراتب كه در حق نفس انسانى ممكن باشد- س آ: مراتبى كه در حق مردم ممكن باشد.