رساله نفس - ابن سينا - الصفحة ٤٣ - باب ششم در بيان كيفيت استعانت نفس ببدن (و) شرح آن «قوت كه وى را حاجت باشد بدين استعانت و آن وقت كه مستغنى باشد ازين استعانت و آن وقت كه بدن ضرر كند و مانع باشد نفس را از مقصود خويش»

حكم جز از موجب «تجربه» [١] نيست، و اين «تجربه» [٢] جز بدين (قياس و) [٣] طريق نيست كه ياد كرده «شد. و» [٤] چهارم اخبار «تواتر» [٥] كه «بعلم بان» [٦] حاصل شود از جهت (آن) [٧] تواتر (و) [٨] نفس عاقله مردم «استعانت ببدن كند» [٩] و بقوتهاى «بدنى حيوان» [١٠]. «پس چون اين» [١١] مقدمات حاصل كند، بعد از آن بذات خويش رجوع كند و معقولات ثوانى و ثوالث حاصل كند و در اغلب اوقات و افعال [از بدن‌] [١٢] مستغنى باشد و بسيار «بود» [١٣] كه بعد از «آن» [١٤] حال كه بدن «ضايع ماند» [١٥]

[١] - ف: تجريد، در اصل نسخه متن ظاهرا كاتب اشتباه كرده است.

[٢] - ف: تجريد، در اصل نسخه متن ظاهرا كاتب اشتباه كرده است.

[٣] - آ افزوده.

[٤] - ف، شد- آ ح: شد و-: د: اند- م: آمد.

[٥] - آ س: متواتر- در اصل متن: تواند بود- ظاهرا درست نيست.

[٦] - نسخ ديگر: علم بدان-

[٧] - ف افزوده.

[٨] - نسخ ديگر افزوده.

[٩] - ف، ببدن استعانت كند- آ: استعانت ببدن مردم كند- م د: استعانت كند ببدن.

[١٠] - ف م د ح: حيوانى آ- ندارد.

[١١] - ح: تا اين- م د ل: تا.

[١٢] - ف ندارد.

[١٣] - نسخ ديگر: باشد.

[١٤] - آ م د ح: اين.

[١٥] - ف: ضايع باشد- نسخ ديگر: مانع باشد.