رساله نفس - ابن سينا - الصفحة ٣٠ - باب چهارم در بيان آن «قوتى» كه صورت «جزوى» دريابد كه «اين دريافتن» جز «بالت جسمانى نتواند بود»

باب چهارم در بيان آن «قوتى» [١] كه صورت «جزوى» [٢] دريابد كه «اين دريافتن» [٣] جز «بالت جسمانى نتواند بود» [٤]

هر قوتى كه ادراك صورت «جزوى» [٥] كند، آن قوت جسمانى باشد.

«امّا» [٦] قوت حسى «حال» [٧] ظاهر است (از) [٨] براى آنكه «حسّ» [٩] مر «محسوس» [١٠] را آن وقت دريابد كه «چون» [١١] حاضر باشد محسوس «پيش حس. سبب» [١٢] حضور و غيبت در حق جسم يا در معانى جسمانى «با جسم تواند بودن» [١٣]، چه اگر قوت حسّى «در جسم‌

[١] - ح ف: قوت.

[٢] - ف آ س: چيزى- آ د م: جزئى.

[٣] - ف: آن دريافت او را- آ: آن دريافتن.

[٤] - د م ل: بآلتى جزئى نتواند بودن- ف: بآلت نتواند بوذ- آ س ح: بآلتى جزوى نتوان بودن.

[٥] - ف: چيزى- آ: صور چيزى.

[٦] - ف: و حال.

[٧] - ف ندارد- نسخ ديگر: حال او.

[٨] - د م افزوده.

[٩] - ف: حسّى.

[١٠] - ف: محسوسات را.

[١١] - ح د م: محسوس- ف ندارد.

[١٢] - آ س: پيش حس و نسبت- ح م: پس حس و نسبت- م: پس حسّ.

[١٣] - ف: يا جسم تواند بوذ جه- آ: و از جسم تواند بودن و- د م ح: با جسم تواند بود چه.