مباحثى پيرامون معارف قرآن كريم - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٦٠ - شيوه تدبر در قرآن

آن عاجز است به كنارى مى‌نهد تا زمان دركش فرا رسد (و اين همان متشابه است).

٥- براى شناخت ظاهر لفظ قرآن بايد به دو شرط به لغت رجوع شود:

الف- پاكسازى ذهن از رسوبات محيط محدود و تنگ و تكيه بر معناى زلال عربى آن.

ب- تفكّر در ريشه اصلى كه ساير معانى خاص از آن مشتق شده‌اند و بدين ترتيب مى‌توانيم موارد استعمال و كاربرد لفظ را جمع كنيم تا معناى مشترك ميان آنها را بيابيم و آن را درك كنيم.

٦- بايد موارد استعمال لفظ قرآنى را جمع و مقايسه كنيم تا بر اساس سياق هر يك به معناى مشترك ميان آنها پى بريم.

٧- هنگام تدبّر در هر آيه بايد اين سؤال را مطرح كنيم كه چرا قرآن اين كلمه را به كار گرفته و ويژگى اين كلمه در ميان كلمات مترادف چيست؟ و در چهارچوب دو ماده شماره ٤ و ٥ (كه در بالا ذكر شد) به جستجوى پاسخ آن بپردازيم.

٨- بايد درپى تفسير صحيح باشيم و از منحصر كردن آيات قرآن در شأن نزول آن- يا تنها يك مورد تاريخى- بپرهيزيم و از مورد خاص آن به نظايرش راه يابيم و درپى آن درخواهيم يافت كه چه ويژگيهايى موجب نزول اين آيه گشته است.

٩- بايد ظاهر قرآن را به هفت بخش (امر، تشويق، نهى، بيم‌