«هر يك از اصحاب محمّد صلى الله عليه و آله قرآن را در يك ماه يا كمتر مى‌خواندند ولى نبايد قرآن را بسرعت خواند، بلكه بايد به ترتيل خوانده شود و هرگاه به آيه‌اى برخورديد كه در آن ذكر بهشت بود در آن توقّف و درنگ كنيد و آن را از خداوند بطلبيد و هرگاه به آيه‌اى برخورديد كه در آن ذكر دوزخ بود توقّف كنيد و از آن به خدا پناه بريد. [١]» اين درباره پاداش و عقاب است، امّا چگونه مى‌توان با قصص قرآن نفس را تزكيه و از آلودگى‌ها پاك كرد؟

امام صادق عليه السلام مى‌فرمايد: «بر شما باد تمسّك به قرآن، پس هرگاه آيه‌اى يافتيد كه پيشينيان با آن نجات يافته‌اند آن را بگيريد و اگر آيه‌اى يافتيد كه پيشينيان با آن به‌هلاكت رسيده‌اند از آن‌دورى كنيد. [٢]»

بدين ترتيب مى‌توانيم انحرافاتى كه دل و درون ما را فراگرفته كشف كنيم و به وسيله قرآن به ارزيابى آنها بپردازيم همچنان كه مى‌توانيم آيات را به گونه‌اى فراگيرتر و عميقتر درك كنيم، زيرا مقرون كردن قانون موجود در قرآن با تطبيق آنچه كه ريشه در نفس دارد بهترين وسيله براى درك اين هر دو امر است.

[١] - تفسير صافى، ج ١، ص ٤٤.

[٢] - همان مأخذ، ص ١٠.