و نيز هرگونه تفسيرى از قرآن مجيد كه به يقين نسبت به مطابقت آن با واقعيّت تأكيد نيافته‌ايم نوعى افتراء بر خداست، زيرا بدون داشتن يقين و اطمينان سخنى را به او نسبت داده‌ايم.

در ميان امّت اسلامى كسانى بوده و هستند كه مى‌خواهند از دين به نفع خود سوء استفاده كنند و يا براى اثبات خواسته‌ها و تمايلات گمراه كننده‌شان از دين برداشت شخصى داشته باشند و بدين ترتيب آيات قرآن را بر اساس نظرات و ديدگاههاى شخصى خود تفسير به رأى مى‌كنند، اينان مى‌خواهند كتاب خدا را تابع انديشه‌هايشان گردانند و امورى را بر آن تحميل كنند كه اين كتاب الهى آن را در برندارد.

اسلام مى‌خواهد اين عدّه را در تنگنا قرار دهد، در قرآن آمده است كه:

(هُوَ الَّذِي أَنْزَلَ عَلَيْكَ الْكِتَابَ مِنْهُ آيَاتٌ مُحْكَمَاتٌ هُنَّ أُمُّ الْكِتَابِ وَأُخَرَ مُتَشَابِهاتٌ فَأَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ زَيْغٌ فَيَتَّبِعُونَ مَا تَشَابَهَ مِنْهُ ابْتِغَاءَ الْفِتْنَةِ وَابْتِغَاءَ تَأْوِيلِهِ وَمَا يَعْلَمُ تَأْوِيلَهُ إِلَّا اللَّهُ وَالرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ يَقُولُونَ آمَنَّا بِهِ كُلٌّ مِنْ عِندِ رَبِّنَا وَمَا يَذَّكَّرُ إِلَّا أُولُوا الْأَلْبَابِ) [١].

[١] - سوره آل عمران، آيه ٧.