از آن جا كه پرورش عقل با خوف و رجا در ارتباط است- زيرا انسان به كارى نمى‌پردازد مگر آن كه در كوتاه مدّت يا در بلند مدّت سودى عايد او گردد- لذا اين حديث با آيه بشارتى آغاز مى‌گردد كه هدايت را براى خردمندان مقرّر مى‌سازد و بشارت خير بديشان مى‌دهد.

شيوه قرآنى آيات، ظاهر را به ياد فرد مى‌آورد و او را اندك اندك به سوى حقايقى مى‌راند كه در آن سوى اين آيات قرار دارد و به همين ترتيب آيه دوم و سوم نيز موجب يادآورى بزرگترين آيات الهى و سپس به حركت واداشتن عقل از راه آن و به وسيله آوردن آيات براى گروهى است كه انديشه مى‌كنند، زيرا كسى كه با اين آيات به سوى خدا راه مى‌يابد درك مى‌كنند كه اگر توانايى عقل در او نمى‌بود هرگز نمى‌توانست پيوند ميان خدا و آيات بزرگ او را بشناسد.

از آن جا كه دنيا مانع و حجاب بزرگ ميان انسان و عقل اوست زيرا كه منافع زودرس را در نظر او جلوه مى‌دهد و زندگى اخروى را از ياد او مى‌برد لذا بايد اين مانع و حجاب را از ميان برداشت تا فرد بتواند در پرتو عقل خود به حقيقت دست يابد و از همين رو آيه چهارم و پنجم مطرح مى‌شود تا مردم را به آخرت تشويق كند و از دنيا بيم دهد و سپس اين دو آيه عقل را به ياد انسان مى‌آورند: (أَفَلَا تَعْقِلُونَ)، (أَفَلَا تَعْقِلُونَ).