٢- سفر خروج، مشتمل بر چهل باب از شمارش اسامى فرزندان يعقوب كه بمصر آمدند شروع شده و بنقل وضع خيمه اجتماع ختم ميشود و تأسيس احكام يهود در كوه سينا و مواعده خدا با موسى و غيره در آن است.

٣- سفر لاويان شامل بيست و هفت باب از حكم قربانى شروع شده و در باره مقدارى قواعد و حدود صحبت كرده و با كلمه: «اين است اوامريكه خداوند بموسى براى بنى اسرائيل در كوه سينا امر فرمود» تمام ميشود.

٤- سفر اعداد داراى سى و شش باب و در باره سفرهاى بنى اسرائيل و راجع بورود اردن و كنعان و غيره ميباشد.

٥- سفر تثنيه، مشتمل بر ٣٤ باب و راجع بشرايع و احكام و تذكّرات است و با مرگ موسى تمام ميشود.

فقط اين پنج سفر، راجع بتورات موسى است و از بقيّه كتب تنها از زبور در قرآن مجيد نام برده شده است.

محتويات اين پنج سفر مطالبى است كه از اغلب آنها در قرآن مجيد ذكر و يا بآنها اشاره شده است ولى يك قسمت مطالبى دارد غير معقول كه ساحت خدا و پيامبران از آن بدور است و مطالب ديگرى كه صريح است بعد از موسى نوشته شده است. و قضاياى ديگرش مخلوط و آميخته باغلاطى است كه قرآن مجيد تصديق نميكند.

مثلا در باب سوّم از سفر پيدايش آيه هشتم: راه رفتن خدا در بهشت ذكر شده كه آدم و زنش خود را از وى پنهان كردند. حال آنكه خداوند جسم نيست‌ لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَيْ‌ءٌ و در سفر خروج باب ٣٢ ساختن گوساله را بهارون نسبت داده كه او