٢٦ و آيه‌ «يا أَيُّهَا النَّاسُ أَنْتُمُ الْفُقَراءُ إِلَى‌ اللَّهِ‌ وَ اللَّهُ‌ هُوَ الْغَنِيُّ» فاطر: ١٥، بشر از خود چيزى ندارد، او مطلقا فقير و محتاج است، در مقابل، هر چيز از خدا و ملك خدا و خدا غنىّ مطلق است، پس تمام مردم اعمّ از خدا شناس و غيره كه براى رفع حاجت خود بوسائل مادّى متوسّل ميشوند، بوسائل خدا متوسّل ميشوند. و از خدا ميخواهند، اين آيه، نظير آيه‌ى‌ «وَ آتاكُمْ مِنْ كُلِّ ما سَأَلْتُمُوهُ» ابراهيم: ٣٤ است مردم همه چيز را از خدا نخواسته‌اند، بلكه خدا مطابق احتياج واقعى آنها وسائل زندگى بوجود آورده است، اين سئوال، سئوال فطرى و واقعى است كه همان احتياج بوده باشد.

و امّا «كُلَّ يَوْمٍ هُوَ فِي شَأْنٍ» خداوند ربّ العالمين است، معناى ربوبيّت آنست كه ربّ هر روز در كارى نظير كار گذشته يا غير آن بوده باشد مثل بنّاء كه هر روز يكجور كارى در ساختمان، نظير روز قبل يا غير آنرا ميكند تا بناى آن سر آيد.

تو خود حديث مفصل بخوان از اين مجمل.

١٠- عزّت و ذلّت و گرفتن و عطا كردن در دست اوست، او پادشاهى ميدهد و پادشاهى را مى‌ستاند، اختيار در دست اوست، او شب را بروز و روز را بشب داخل ميكند و زنده را از مرده و مرده را از زنده بيرون مياورد «قُلِ‌ اللَّهُمَ‌ مالِكَ الْمُلْكِ تُؤْتِي الْمُلْكَ مَنْ تَشاءُ وَ تَنْزِعُ الْمُلْكَ مِمَّنْ تَشاءُ وَ تُعِزُّ مَنْ تَشاءُ وَ تُذِلُّ مَنْ تَشاءُ، بِيَدِكَ الْخَيْرُ ... تُولِجُ اللَّيْلَ فِي النَّهارِ وَ تُولِجُ النَّهارَ فِي اللَّيْلِ وَ تُخْرِجُ الْحَيَّ مِنَ الْمَيِّتِ وَ تُخْرِجُ الْمَيِّتَ مِنَ الْحَيِّ» آل عمران: ٢٦- ٢٧.

همانطور كه تمام نعمت‌ها را خدا ميدهد، پادشاهى و حكمرانى را نيز او عنايت ميكند، اين دليل نميشود كه پادشاه و حكمران هر چه‌