تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٥٦ - تفسير شكافنده صبح

در حقيقت اين جمله كه نظير آن در قرآن كرارا ديده مى‌شود اشاره به نظام مرگ و حيات و تبديل يكى به ديگرى است، گاهى از مواد آلى بى‌جان انواع چهره‌هاى حيات و زندگى در دل اقيانوسها و اعماق جنگلها و صحراها و بيابانها بيرون مى‌فرستد و از تركيب موادى كه هر كدام به تنهايى سم كشنده‌اى هستند مواد حياتبخش مى‌سازد، و گاهى به عكس با دگرگونى مختصرى موجودات زنده نيرومند و پر قدرت را به موجود بى‌جانى تبديل مى‌كند.

مساله حيات و زندگى موجودات زنده اعم از گياهى و حيوانى، از پيچيده‌ترين مسائلى است كه هنوز علم و دانش بشر نتوانسته است پرده از روى اسرار آن بردارد و به مخفيگاه آن گام بگذارد كه چگونه عناصر طبيعى و مواد آلى با يك جهش عظيم، تبديل به يك موجود زنده مى‌شوند.

ممكن است يك روز بشر بتواند با استفاده از تركيبات مختلف طبيعى در تحت شرائط بسيار پيچيده‌اى موجود زنده‌اى به صورت مونتاژ كردن اجزاى يك ماشين كه از پيش ساخته شده است، بسازد، ولى نه عجز و ناتوانى امروز بشر و نه توانايى احتمالى او در آينده بر اين كار، هيچيك نمى‌تواند از اهميت موضوع حيات و حكايت نظام پيچيده آن از يك مبدء عالم و قادر بكاهد.

لذا مى‌بينيم قرآن براى اثبات وجود خدا بارها روى اين مساله تكيه كرده است، و پيامبران بزرگى همچون ابراهيم و موسى در برابر گردنكشانى همچون نمرود و فرعون، بوسيله پديده حيات و حكايت آن از وجود مبدء قادر و حكيم جهان استدلال مى‌كردند.

ابراهيم به نمرود مى‌گويد: رَبِّيَ الَّذِي يُحْيِي وَ يُمِيتُ‌:" خداى من كسى است كه حيات مى‌بخشد و مى‌ميراند" (بقره- ٣٥٨) و موسى در برابر فرعون مى‌گويد: وَ أَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً فَأَخْرَجْنا بِهِ أَزْواجاً مِنْ نَباتٍ شَتَّى‌:" پروردگار من كسى است كه از آسمان آبى فرو فرستاد و زوجهايى از انواع گياهان به‌