تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩٢ - تهمتى بزرگ بر ابو طالب مؤمن قريش

تمام قواعد ادبى آيه دوم را از آيه قبل بريده و آن را در باره" ابو طالب" پدر امير مؤمنان على ع دانسته‌اند! آنها آيه را چنين معنى مى‌كنند" جمعى هستند، از پيامبر اسلام دفاع مى‌كنند ولى در عين حال از او فاصله ميگيرند"! (وَ هُمْ يَنْهَوْنَ عَنْهُ وَ يَنْأَوْنَ عَنْهُ‌).

پاره ديگرى از آيات قرآن را كه در جاى خود به آن اشاره خواهد شد.

مانند آيه ١١٤ توبه و ٥٦ قصص نيز گواه بر مدعاى خود قرار ميدهند.

ولى تمام علماى شيعه و بعضى از بزرگان اهل تسنن مانند ابن ابى الحديد شارح نهج البلاغه و قسطلانى در ارشاد السارى و زينى دحلان در حاشيه سيره حلبى ابو طالب را از مؤمنان اسلام ميدانند، در منابع اصيل اسلام نيز شواهد فراوانى براى اين موضوع مى‌يابيم كه با بررسى آنها در تعجب و حيرت عميق فرو ميرويم كه چرا" ابو طالب" از طرف جمعى اين چنين مورد بى‌مهرى و اتهام قرار گرفته است؟! كسى كه با تمام وجود خود از پيامبر اسلام دفاع مى‌كرد، و بارها خود و فرزند خويش را در مواقع خطر همچون سپر در برابر وجود پيامبر اسلام قرار داد چگونه ممكن است مورد چنين اتهامى واقع شود؟! اين جا است كه محققان باريك بين چنين حدس زده‌اند كه موج مخالفت بر ضد ابو طالب يك موج سياسى است كه از مخالفت" شجره خبيثه بنى اميه" با موقعيت على ع سرچشمه گرفته است.

زيرا: اين تنها ابو طالب نيست كه بخاطر نزديكيش با على ع اينچنين مورد تهاجم قرار گرفته، بلكه مى‌بينيم هر كس در تاريخ اسلام بنحوى از انحاء ارتباط نزديك با امير مومنان على ع داشته از اين حملات ناجوانمردانه بر كنار نمانده است، در حقيقت ابو طالب گناهى نداشت جز اينكه پدر على بن ابى طالب پيشواى بزرگ اسلام بود! در اينجا فشرده‌اى از دلائل گوناگونى كه بروشنى، گواهى بر ايمان ابو طالب‌