تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٠ - شان نزول نخستين مهاجران اسلام

آنها را كه مى‌گويند مسيحى هستيم نزديكترين دوستان به مؤمنان مى‌يابى، اين به خاطر آن است كه در ميان آنها افرادى دانشمند و تارك دنيا هستند و آنها (در برابر حق) تكبر نمى‌ورزند.

٨٣- و هر زمان آياتى را كه بر پيامبر نازل شده بشنوند چشمهاى آنها را مى‌بينى كه (از شوق) اشك مى‌ريزد بخاطر حقيقتى را كه دريافته‌اند، آنها مى‌گويند: پروردگارا ايمان آورديم، ما را با گواهان (و شاهدان حق) بنويس.

٨٤- چرا ما ايمان به خدا و آنچه از حق به ما رسيده نياوريم در حالى كه آرزو داريم ما را در زمره جمعيت صالحان قرار دهد؟! ٨٥- خداوند آنها را به خاطر اين سخن باغهايى از بهشت پاداش داد كه از زير درختان آن نهرها جارى است، جاودانه در آن خواهند ماند و اين جزاى نيكوكاران است.

٨٦- و كسانى كه كافر شدند و آيات ما را تكذيب كردند آنها اهل دوزخند.

شان نزول: نخستين مهاجران اسلام‌

بسيارى از مفسران از جمله" طبرسى" در" مجمع البيان" و" فخر رازى" و نويسنده" المنار" در تفسيرهاى خود از مفسران پيشين نقل كرده‌اند كه اين آيات درباره نجاشى زمامدار حبشه در عصر پيامبر ص و ياران او نازل شده است و در حديثى كه در تفسير برهان نقل شده اين موضوع مشروحا آمده است.

آنچه از روايات اسلامى و تواريخ و گفتار مفسران در اين زمينه استفاده مى‌شود چنين است:

در سالهاى نخستين بعثت پيامبر ص و دعوت عمومى او، مسلمانان در اقليت شديدى قرار داشتند، قريش به قبائل عرب توصيه كرده بود كه هر كدام،