استفتاءات جديد - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٣٣ - فصل چهل و هفتم مسائل متفرّقه

عقل مى‌گويد: «احتياط را در عمل به واجبات و ترك محرّمات، ترك نكند».

سؤال ١٧٥٥- من دبير دبيرستان هستم؛ گاهى اتّفاق مى‌افتد كه در امتحان آخر سال دانش‌آموزى در درس من، براى قبول شدن محتاج يك يا دو نمره مى‌شود؛ امّا هنگامى كه ورقه او تجديد نظر مى‌كنم هيچ جايى براى اضافه كردن نمره به جوابهاى او وجود ندارد، مگر اين كه خودم به جوابهاى ورقه او، به ميزان نياز به آن نمره، اضافه، و در واقع به ورقه امتحانى او دست ببريم با توجّه به اين كه عمر انسان بسيار با ارزش است و بعضاً اين دانش‌آموزان از خانواده‌هاى فقير مى‌باشند و اگر مردود شوند، اثرات منفى در آنها و زندگى آنها ايجاد مى‌شود و معلّم تشخيص مى‌دهد كه اگر اين ميزان نمره را به او بدهد، نتيجه مثبتى در زندگى و روحيّات او دارد، آيا اين كار جايز است؟

جواب: چنانچه اين مقدار ارفاق در ميان دبيران متعهّد معمول باشد، مانعى ندارد.

سؤال ١٧٥٦- استفاده شخصى از امكانات مدرسه، صرفاً براى امور تحصيلى، با اجازه مدير آموزشگاه چه حكمى دارد؟ در صورت ضامن بودن آيا با پرداخت خسارت به بيت المال، رفع ضمان مى‌شود؟

جواب: هرگاه مسئول مدرسه، طبق ضوابط اجازه دهد مانعى ندارد و همين اندازه كه بگويد طبق ضوابط است كافى مى‌باشد.

سؤال ١٧٥٧- حضرتعالى بارها بر ساده‌زيستى و پرهيز از تجمّل‌گرايى تأكيد نموده‌ايد؛ ولى حتّى تجمّل‌كرها نيز خود را تجمّل‌گرا نمى‌دانند. وقتى از ايشان علّت را جويا مى‌شويم، بحث عرف و شأن را پيش مى‌كشند. لطفاً بفرماييد: ملاك اصلى و مشهود اسراف و تجمّل‌گرايى چيست؟

جواب: هر گونه هزينه‌اى كه زايد بر نيازهاى مشروع انسان باشد، نوعى اسراف و تجمّل‌گرايى است؛ البتّه شئون افراد، مختلف است و براى تشخيص مصداق،