استفتاءات جديد - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٢٠ - مسائل مربوط به تشخيص و درمان

جواب: اگر بدون آزمايش تشخيص بيمارى ممكن نيست بايد به سراغ آن برود (مگر اينكه وقت كافى موجود نباشد) و اگر تشخيص بيمارى طبق موازين داده شده، و آزمايش براى اطمينان بيشتر است وجوبى ندارد.

سؤال ١٣٨٩- اگر بدانيم يا احتمال بدهيم كه يك بيمار در اثر يك بيمارى خاصّى مثل برخى سرطانها بزودى خواهد مرد، آيا مجازيم فقط براى افزايش طول عمر وى هر چند به مدّت كوتاه روش‌هاى درمانى خطرناك و بسيار پرعارضه، مثل شيمى درمانى كه گاهى عوارض آن بسيار شديدتر از بيمارى اوّليه است را براى وى تجويز كنيم؟

جواب: در فرض مسأله دليلى بر وجوب و جواز اين گونه درمانها نداريم ولى اگر بيمار خودش با علم به اين عوارض راضى بشود مانعى ندارد.

سؤال ١٣٩٠- در بعضى از بيماريها، مثل برخى عفونتهاى نه چندان مهم، پزشك جهت تسريع بهبودى بيمار، يا اطمينان از اين كه داروى تجويزى وى بسيار قوى است و در مورد خيلى از عفونتها مى‌تواند مؤثّر باشد، و يا به خاطر اين كه از هزينه درمان بيمار و مراجعات مكرّر وى بكاهد، اقدام به تجويز داروهايى مى‌كند كه ضررهاى آنها كاملا شديد بوده و به اثبات رسيده است و اين در حالى است كه شايد بتوان از طريق داروهاى ديگرى كه ضرر بسيار كمترى دارند، ولى ممكن است با عدم اطمينان كامل و هزينه زيادتر همراه باشند بيمار را معالجه نمود. با چنين فرضى، بهترين كار چيست؟ انتخاب راه سريع و پرخطر يا راه كم خطر و احياناً دير تأثير.

جواب: انتخاب راه دوّم لازم است.

سؤال ١٣٩١- گاهى اوقات مطمئن هستيم كه يك بيمارى، بيمار را به زودى خواهد كشت، از طرفى مى‌دانيم كه با يك عمل درمانى مثل جرّاحى ممكن است يا بيمار بهبودى نسبى و احتمالى پيدا كند و يا حتّى زودتر از موعد از دنيا برود، وظيفه ما در چنين حالتى چيست؟ اگر با اين كار به تسريع مرگ بيمار كمك كنيم، آيا مديون نيستيم؟ همچنين اگر اقدام به درمان نكنيم، آيا مسئول نيستيم؟ با توجّه به اين كه‌