٢٩٤٩.امام على عليه السلام : با شهادتين ، به بهشت مى رويد و با صلوات (/نماز) ، به رحمت [خداوند] نايل مى شويد . بر پيامبرتان بسيار درود بفرستيد . «خدا و فرشتگان او بر پيامبر ، درود مى فرستند . اى كسانى كه ايمان آورده ايد! [شما نيز ]بر او درود بفرستيد و سلامى كامل بگوييد» .

٢٩٥٠.امام على عليه السلام ـ به مردى يهودى كه به ايشان گفت: خداوند براى آدم: چنين است. اگر خداوند عز و جل فرشتگانش را به سجده در برابر آدم وا داشت، به خاطر انوار و شرافتى بود كه خداوند عز و جل در پشت او نهاد؛ زيرا او ظرف بود . و سجده فرشتگان براى پرستش آدم نبود ؛ بلكه سجده شان، در واقع، اطاعت از فرمان خدا و [نوعى ]احترام و درود فرستادن، همانند سلام گويى انسان بر انسان بود و اعتراف به برترى آدم بود. خداوند ، برتر از اين را به محمّد صلى الله عليه و آله عطا فرمود و آن ، اين است كه خداى متعال، خود بر او درود فرستاد و به فرشتگانش فرمود كه بر او درود بفرستند و همه آفريدگانش را نيز دستور داد كه تا روز قيامت بر او درود بفرستند . او ـ كه نقّاش بزرگ است ـ فرمود: «خدا و فرشتگانش بر پيامبر ، درود مى فرستند . اى كسانى كه ايمان آورده ايد! [شما نيز ]بر او درود بفرستيد و سلامى كامل بگوييد» . پس، هر كه بر او ، چه در زمان حياتش و چه پس از وفاتش، درود فرستد ، خداوند ده بار بر او درود مى فرستد و براى هر درودى كه فرستاده است ، ده حسنه عطايش مى كند. و هر كه بعد از وفات ايشان بر او درود فرستد ، او درود وى را مى فهمد و جواب درود فرستنده و سلام گوينده را به همان سان مى دهد. خداى متعال ، دعاى امّت او را براى آنچه از پروردگارشان عز و جل مى خواهند ، از اجابتْ دور نگه مى دارد تا آن كه در آن دعا بر او درود بفرستند و اين ، بزرگ تر و مهم تر از آن چيزى است كه خداى ـ تبارك و تعالى ـ به آدم عليه السلام عطا فرمود.