٢٩٠٧.امام على عليه السلام : بار خدايا! آنچه از [اعمال] من ، نيك بوده است ، بپذير و آنچه را تباه بوده است ، اصلاح فرما. بار خدايا! مرا بر تباه كردن آنچه تو از من اصلاح كرده اى ، توانايى مده و آنچه را من خود ، تباهش كرده ام ، تو برايم اصلاح فرما . بار خدايا! از تو آمرزش مى خواهم براى هر آن گناهى كه بدن من، به لطف عافيت بخشى تو، بر آن توانا گشت و دستانم، به فضل نعمت تو، به آن رسيد و در سايه گشايش روزى تو ، به آن دست يازيدم و با پرده پوشى تو ، مردم از آن گناه من ، آگاه نشدند و در [ارتكاب] آن ، به گذشت بزرگوارانه تو تكيه كردم. بار خدايا! از تو آمرزش مى خواهم براى هر آن گناهى كه از آن ، به پيشگاه تو توبه كردم و از انجام دادن آن ، پشيمان گشتم و در حالى كه آن را انجام مى دادم ، از تو شرم مى كردم و با آن كه آن را به جا مى آوردم ، از تو مى ترسيدم، به آن باز گشتم و دوباره انجامش دادم. بار خدايا! از تو آمرزش مى خواهم براى هر آن گناهى كه به آن ، آگاهى داشتم يا نداشتم، به يادش داشتم يا فراموشش كرده بودم، به خطا انجام دادم يا به عمد ، مرتكبش شدم . شك ندارم كه جانم، اسير و گروگان چنين گناهى است، اگر چه آن را فراموش كرده يا از آن ، غافل شده بودم. بار خدايا! از تو آمرزش مى خواهم براى هر آن گناهى كه با آن به دست خودم، بر خويش ستم كردم و در آن ، هوسم را برگزيدم، يا در آن ، براى غير خودم كوشيدم يا با آن ، كسانى را كه از من دنباله روى كردند ، به گم راهى كشاندم يا با كسى كه مرا از آن بازداشت ، خيره سرى كردم يا با نادانى خود ، او را شكست دادم يا با حيله گرى ، ديگرى را به آن وا داشتم يا گرايش و هواى نفسم ، مرا به سوى آن ، لغزانْد. بار خدايا! از تو آمرزش مى خواهم براى هر آن چيزى كه قصدم از آن ، تو بودى ؛ امّا آنچه براى تو نيست ، با آن آميخته شد [١] و آنچه خالص براى تو نبود ، در آن [عمل] شريك من شد. و از تو آمرزش مى خواهم براى هر آنچه بر عهده گرفتم، سپس هواى نفسم ، مرا به خلاف آن ، وا داشت. بار خدايا! بر محمّد و خاندان محمّد ، درود فرست و مرا از آتش ، آزاد گردان و فضل خود را بر من ، ارزانى دار . بار خدايا! به روى [ذات] گرامى ماناى پاينده ات كه با نور آن ، آسمان ها و زمين ، روشن شد و تاريكى هاى خشكى و دريا ، برطرف شد و كارهاى جنّ و انس ، اداره شد، از تو مى خواهم كه بر محمّد و خاندان محمّد ، درود فرستى و كار مرا به سامان آورى ، به حقّ رحمتت اى مهربان ترينِ مهربانان!

[١] «آنچه براى تو نيست با آن ، آميخته شد» ، يعنى نيّتى كه تو آن را نمى پسندى يا به تو باز نمى گردد يا چنان كه هر گاه غرض رسيدن به بهشت يا رهايى از آتش باشد؛ زيرا اين دو ، در نهايت ، به خدا بر مى گردند، يا به معناى بدعتى است كه با فرمان و رضايت تو ، سازگارى نداشته باشد . جمله بعد هم به همين معناست.