٢٧٦٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر كس هر روز بعد از نماز عصر ، يك بار بگويد: «آمرزش مى طلبم از خدايى كه معبودى نيست ، جز او زنده جاويدان ، مهرگسترِ مهربان، خداوند شكوه و ارج . از او مى خواهم كه توبه مرا بپذيرد ؛ توبه بنده خوارِ خاكسارِ نادار بينواى مستمند بيچاره پناه خواهى را كه اختيار هيچ سود و زيانى ، و مرگ و زندگى و رستاخيزى را براى خود ندارد»، خداوند متعال ، به دو فرشته [ى متوكّل او] دستور دهد كه كارنامه او را، هر چه مى خواهد باشد [و هر اندازه آكَنده از گناه باشد]، پاره كنند.

٢٧٦٦.امام على عليه السلام : مردى به پيامبرخدا گفت : اى پيامبر! به من عملى را بياموز كه هيچ چيز ميان آن و بهشت ، نتواند مانع شود. فرمود: «خشمگين مشو، از مردم چيزى مخواه، و براى مردم آن بپسند كه براى خويش مى پسندى» . گفت : باز هم بگو ، اى پيامبر خدا! فرمود: «نماز عصر را كه خواندى ، هفتاد و هفت بار از خدا آمرزش بخواه ، گناه هفتاد و هفت سال از تو مى ريزد» .

٢٧٦٧.امام صادق عليه السلام : هر كس بعد از نماز عصر ، هفتاد بار از خداوند عز و جل آمرزش بخواهد ، خداوندْ در آن روز ، هفتصد گناه او را مى آمرزد، و اگر خودش اين اندازه گناه نداشته باشد، از گناهان پدرش مى آمرزد، و اگر پدرش گناهى نداشت ، از [گناه ]مادرش مى آمرزد، و اگر مادرش نداشت ، از [گناه] برادرش مى آمرزد، و اگر برادرش نداشت ، از [گناه] خواهرش مى آمرزد و اگر خواهرش گناهى نداشت ، از خويشانش، به ترتيب نزديك ترى به او مى آمرزد.