٢٥١٩.امام على عليه السلام : توبه ، بر چهار ستونْ استوار است: پشيمانى در دل، آمرزش خواهى به زبان، تحقّق بخشيدن [به آن ]در عمل، و تصميم گرفتن به تكرار نكردن [گناه].

٢٥٢٠.تحف العقول : به امام على عليه السلام گفته شد: توبه خالص (نصوح) چيست؟ فرمود: «پشيمانى در دل، آمرزش خواهى به زبان، و تصميم بر باز نگشتن [به گناه]» .

٢٥٢١.امام على عليه السلام : پشيمانى [از گناه] ، همان آمرزش خواهى است.

٢٥٢٢.امام زين العابدين عليه السلام ـ در بيان احوال پدرش امام حسين عليه السلام در شب: به جاى خويش باز گشت و سراسر شب را به نماز و آمرزش خواهى و دعا و زارى پرداخت، و يارانش نيز نماز مى خواندند و دعا مى كردند و آمرزش مى خواستند.

٢٥٢٣.امام باقر عليه السلام ـ در سفارش به جابربن يزيد جُعْفى ـ: و از گناهان گذشته ات، در نهايتِ پشيمانى و با آمرزش خواهى بسيار، دست بردار و با بازگشت درست [از گناهان ]خود را در معرض رحمت و بخشايش خداوند قرار ده و براى بازگشت درست، از دعاى خالصانه و راز و نياز در دلِ تاريكى ها[ى شب] ، كمك بگير.

٢٥٢٤.امام صادق عليه السلام ـ در بيان لشكريان خِرد و نادانى ـ: توبه و ضدّ آن ، كه پافشارى [بر گناه] است، و آمرزش خواهى و ضدّ آن ، كه غفلت زدگى است.