٢٧٥١.تهذيب الأحكام ـ به نقل از عبيد بن زُراره ـ: از امام صادق عليه السلام در باره دو ركعت آخر نماز ظهر پرسيدم . فرمود: «خدا را تسبيح و ستايش مى گويى و از گناهانت ، آمرزش مى خواهى، و اگر هم خواستى ، فاتحه الكتاب را مى خوانى؛ زيرا آن نيز ستايش و دعاست» .

٧ / ٦

در سجده

٢٧٥٢.پيامبرخدا صلى الله عليه و آله : هر كس در سجده ، سه بار بگويد: «پروردگارا! مرا بيامرز» ، سرش را [از سجده ]برنداشته ، خدا او را مى آمرزد.

٢٧٥٣.امام صادق عليه السلام : پيامبر خدا ، هرگاه صورتش را براى سجده مى نهاد، مى گفت: «بار خدايا! آمرزش تو ، از گناهان من گسترده تر است، و به رحمت تو اميدوارترم تا به عمل خويش . پس گناهان مرا بيامرز ، اى زنده ناميرا!» .

٢٧٥٤.الأمالى ، صدوق ـ به نقل از اصبغ بن نُباته ـ: امير مؤمنان ، در سجده اش مى گفت: «آقاى من! با تو آهسته سخن مى گويم ، آن گونه كه بنده خوار با خواجه اش مى گويد . از تو تقاضا مى كنم ، همچون تقاضاى كسى كه مى داند تو عطا مى كنى و از آنچه نزد توست ، هيچ كاسته نمى شود . از تو آمرزش مى خواهم ، همچون آمرزش خواهىِ كسى كه مى داند گناهان را فقط تو مى آمرزى و بس . بر تو توكّل مى كنم ، همچون توكّل كردن كسى كه مى داند تو بر هر چيزى توانايى» .