٢٧٣٣.امام على عليه السلام ـ از خطبه ايشان در وصف پرهيزگاران ـ: اگر يكى از آنان ، ستوده شود ، از آنچه [در ستايش او ]مى گويند ، مى ترسد و براى آنچه [از عيب و گناه او ]نمى دانند ، از خدا آمرزش مى طلبد و مى گويد: «من ، خويشتن را بهتر از ديگران مى شناسم و پروردگارم ، مرا بهتر از خودم مى شناسد . بار خدايا! به آنچه مى گويند ، مرا مؤاخذه مفرما، و مرا بهتر از آن بدار كه آنان مى پندارند، و آنچه را از من نمى دانند ، بر من بيامرز ، كه تو داناى نهان ها و پوشاننده عيب هايى» .

٢٧٣٤.امام زين العابدين عليه السلام ـ در وصف مؤمن ـ: اگر ستوده شود ، از آنچه مى گويند ، مى ترسد و از آنچه نمى دانند ، به پيشگاه خدا آمرزش مى طلبد . سخن كسى كه او را نشناخته [مى ستايد] ، فريبش نمى دهد و از ثبت كردارهاى خود ، بيمناك است.

٢٧٣٥.امام صادق عليه السلام : پدرم [امام كاظم عليه السلام ] در سجودش مى گفت: «بار خدايا! مردم به من ، گمان نيك مى برَند. پس آنچه را [از گناهان من] نمى دانند ، بر من بيامرز ، و مرا به آنچه [از خوبى در باره من] مى گويند ، مؤاخذه مفرما، كه تو داناى نهان هايى» .

٦ / ٨

حسادت

٢٧٣٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر گاه حسادت ورزيدى ، از خدا آمرزش بخواه.