٢٥٤٥.سنن ابن ماجة ـ به نقل از عايشه ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله مى فرمود: «بار خدايا! مرا از كسانى قرار ده كه هر گاه كار نيك كنند ، شادمان مى شوند و هر گاه بد كنند ، آمرزش مى طلبند».

٢٥٤٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : مسلمان، از آن روزى كه مادرش او را مى زايد تا روزى كه در پيشگاه خداوند ـ تبارك و تعالى ـ مى ايستد، در پناه [و زنهار] خداست . پس اگر با شهادت راستين به يگانگى خدا، يا آمرزش خواهى راستين بر خدا وارد شود ، خداوند برايش ، برات آزادى از آتش مى نويسد.

٢٥٤٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر بنده اى از امّت من (يا : اين امّت) كار نيكى كند و بداند آن كار ، نيك است و خداوند عز و جل براى آن به او پاداش نيك مى دهد، يا كار بدى كند و بداند آن كار ، بد است و براى آن از خداوند عز و جل آمرزش بخواهد و بداند كه آمرزگارى جز او نيست، بى گمان ، او مؤمن است.

٢٥٤٨.امام على عليه السلام : مؤمن، بازگردنده [به درگاه خدا]، آمرزش خواه و توبه گر است.

٢٥٤٩.امام على عليه السلام : زيرك [و خردمند] كسى است كه هرگاه بد كند ، آمرزش بخواهد و هر گاه گناه كند، پشيمان گردد.

٢٥٥٠.امام على عليه السلام : خوشا آن كه وظيفه اش را در قبال پروردگارش به جا مى آورد و رنج [و سختى] را به جان مى خرد و در شب ، از خواب دورى مى ورزد و چون چُرت بر او چيره گردد ، زمين را بستر خود مى سازد و سر بر كف خويش مى نهد و در ميان جماعتى است كه از بيم رستاخيز ، شب ها ديدگانشان نمى خوابد و پهلوهايشان از بسترهايشان كناره مى گيرد و لبانشان به ياد پروردگارشان زمزمه كنان مى شود و از آمرزش خواهى هاى بسيار ، گناهانشان زدوده مى شود . «اينان اند گروه خدا ؛ و آگاه باشيد كه گروه خدا ، رستگارند» .