٢٧٧٠.صحيح البخارى ـ به نقل از عايشه ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله در ركوع و سجودش بسيار مى گفت: «پاكا تو ـ اى خدا ، اى پروردگار ما ـ و ستايش ، تو را! بار خدايا! مرا بيامرز»، قرآن را تفسير و تأويل مى كرد. [١]

٢٧٧١.صحيح مسلم ـ به نقل از عايشه ـ: پيامبر خدا ، جمله «پاكا خدا و ستايش ، او را! از خدا آمرزش مى خواهم و به درگاهش ، توبه مى كنم» را بسيار مى گفت. من گفتم: اى پيامبر خدا! مى بينم كه جمله «پاكا خدا و ستايش ، او را! از خدا آمرزش مى خواهم و به درگاه او توبه مى كنم» را بسيار مى گويى . فرمود: «پروردگارم به من خبر داد كه به زودى ، علامتى را در امّتم خواهم ديد و هرگاه آن را ديدم، جمله «پاكا خدا و ستايش ، او را! از خدا آمرزش مى خواهم و به درگاهش توبه مى برم» را بسيار گويم، و من ، آن را ديدم: «هرگاه يارى خدا و فتح ، فرا رسد» ، يعنى فتح مكّه . «و مردم را ديدى كه گروه گروه ، به دين خدا درمى آيند . پس پروردگارت را تسبيح و ستايش گوى و از او آمرزش بخواه ، كه او توبه پذير است» .

٢٧٧٢.امام صادق عليه السلام : هر كس سه مرتبه بگويد: «پاكا پروردگار بزرگ من و ستايش ، او را! از پروردگارم ـ اللّه ـ آمرزش مى طلبم و به درگاهش توبه مى كنم» ، اين جمله ، عرش را به صدا در مى آورد ، همچنان كه با كوبيدن زنجير بر تَشت ، از آن صدا بر مى خيزد.

[١] يعنى پيامبر صلى الله عليه و آله با اين ذكر، در واقع، به اين فرمان خدا عمل مى كرد كه به او فرمود: «فسبّح بحمد ربّك و استغفره...» و مضمون آن را به نمايش گذارد .