٢٦٩٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر گاه شب نيمه شعبان رسيد ، آن شب را به عبادت بگذارنيد و روزش را روزه بگيريد؛ زيرا خداوند متعال مى فرمايد: «آيا آمرزش خواهى هست تا او را بيامرزم؟ آيا روزى خواهى هست تا او را روزى دهم؟ آيا درخواست كننده اى هست تا به او عطا كنم؟ آيا چنين، آيا چنان؟»، تا آن گاه كه سپيده بزند.

٢٦٩١.مصباح المتهجّد ـ به نقل از زيد بن على ـ: امام زين العابدين عليه السلام در شب نيمه شعبان ، همه ما را جمع مى كرد . آن گاه ، شب را به سه بخش تقسيم مى كرد، در يك بخش ، برايمان نماز مى خواند ، آن گاه، دعا مى كرد و ما «آمين» مى گفتيم. سپس از خدا آمرزش مى طلبيد و ما هم آمرزش مى طلبيديم و بهشت را از او درخواست مى كرديم ، تا آن گاه كه سپيده صبح مى دميد.

٢٦٩٢.مصباح المتهجّد ـ به نقل از محمّد بن ابى حمزه ـ: امام صادق عليه السلام فرمود : «هر كس در هر روز از [ماه ]شعبان ، هفتاد مرتبه بگويد: آمرزش مى طلبم از خدايى كه معبودى نيست ، جز او مهرگسترِ مهربان، زنده پاينده ، و به درگاهش توبه مى كنم» ، خداوند متعال ، نامش را در افق مبين مى نويسد». گفتم : افق مبين چيست؟ فرمود: «دشتى است در برابر عرش كه در آن ، جويبارها روان است و جاهايى به شمارِ ستارگان» .

٢٦٩٣.امام رضا عليه السلام : هر كس در هر روز از ماه شعبان ، هفتاد بار از خدا آمرزش بخواهد، روز قيامت ، در گروه پيامبر خدا محشور شود و كرامت خدا بر او واجب مى گردد.